НЕГА ҲЕЧ НАРСАДАН ХУРСАНД БЎЛМАЙ ҚЎЙДИК?

Бир нечта танишимдан: «Одамлар ношукур бўлиб кетяпти», деган гапни эшитдим.

Бошқача айтганда, одамлар ўз ҳаётидан қониқиш ҳис қилмаяпти. Бор нарсасидан кўра, йўқ нарсаси ҳақида кўпроқ ўйлаяпти.

Шахсий кузатувларимга кўра, бу ҳолатнинг камида иккита муҳим омили бор.

Биринчиси — ижтимоий тармоқлар.

У ерда ҳар ким ўзи хоҳлаган образни яратиши мумкин. Инстаграмда оилавий суратларини жойлаган қўшнининг қизи ёки ўғли доим сиздан кўра бахтлироқ, бойроқ ва муваффақиятлироқдек туюлаверади.

Сиз эса ўз ҳаётингизга қараб: «Менда нимадир етишмаяпти», деб ўйлай бошлайсиз.

Машинани янгилаш керак.
Икки хонали уйни уч хонали қилиш керак.
Оила билан Бодрумда дам олиб келиш керак.
PhD ёқлаш керак.
Фарзанд IELTS олиши керак.
Яна нимадир...

Шундай қилиб, ҳаётнинг ўзи эмас, бошқаларнинг ҳаёти билан солиштириш одати бизнинг қониқиш ҳиссимизни емиради.

Иккинчи омил — сунъий интеллект ва технологиялар орқали натижага жуда осон эришиш имконияти.

Аввал одам бирор нарса яратиш учун изланар, ўқир, хатолар қилар, қайта-қайта уриниб кўрар ва охирида натижага эришарди.

Ҳозир эса баъзи вазифаларни битта яхши тузилган промпт билан бир неча дақиқада бажариш мумкин.

Бу, албатта, катта имконият.

Аммо инсон психологиясида қизиқ бир жиҳат бор: қийинчилик билан эришилган натижа одатда инсонга кучлироқ шахсий ютуқ ҳиссини беради.

Яъни гап фақат натижанинг ўзида эмас. Унга қандай етиб борганимизда ҳам.

Шунинг учун биз ҳаддан ташқари комфорт зонасига кириб қолганимизда, ҳаётдаги оддий нарсалар ҳам завқ бермай қўйиши мумкин.

Қадимги инсонни тасаввур қилинг: у кун бўйи ов қилади, хавфни енгади, қийинчиликни бошдан кечиради ва охирида ўлжаси билан қайтиб келади.

Бугун эса «мамонт овлаш» шарт эмас.

Аммо инсоннинг мақсад қўйиш, ҳаракат қилиш, қаршиликни енгиш ва натижага эришиш эҳтиёжи ҳали ҳам бор.

Хўш, нима қилиш мумкин?

Биринчиси — завқни фақат натижадан эмас, жараёндан ҳам излаш.

Мукаммаллик ва тезкор ечимлар ортидан доим қувманг. Кундалик майда меҳнат, ўз қўлингиз ва ақлингиз билан енгиб ўтган қийинчиликлар ҳам қадрли.

Иккинчиси — ўзингизни бошқалар билан эмас, кечаги ўзингиз билан солиштиринг.

Ижтимоий тармоқларда кўринаётган ҳаёт — ҳаётнинг ўзи эмас. Бу унинг сараланган, безатилган ва кўпинча фильтрланган қисми.

Бошқаларнинг «энг яхши куни»ни ўзингизнинг оддий кунингиз билан солиштириш — ўзингизга нисбатан адолатсизлик.

Учинчиси — «мамонт овини» сунъий равишда яратинг.

Комфорт зонасидан чиқинг.

Спорт билан шуғулланинг.
Мураккаб китоб ўқинг.
Янги кўникма ўрганинг.
Мураккаб мақола ёзинг.
Бирор ишни ўз қўлингиз билан бажаринг.
Ақлингизни ишлашга мажбур қиладиган вазифаларни танланг.

Чунки инсонга доим ҳам осонлик керак эмас. Баъзан унга қаршилик, мақсад ва енгиб ўтилган қийинчилик ҳам керак.

Ҳар бир кун учун битта шартли «чўққи» белгилаб қўйинг.

Кимдир спортда.
Кимдир китобда.
Кимдир илмда.
Кимдир касбида.
Кимдир оиласида.
Кимдир ўз нафси устидан ишлашда.

Кечқурун эса ўзингиздан биргина савол сўранг:

«Бугун мен кечаги ўзимдан бир қадам олдиндаманми?»

Чунки ҳақиқий қониқиш — ҳаётнинг мутлақо қийинчиликсиз бўлишида эмас.

Ҳақиқий қониқиш — маъноли мақсад йўлида ҳаракат қилаётганингизни ҳис қилишда.

Ва яна бир муҳим «чўққи» бор.

У — қалб хотиржамлиги.

Шунинг учун намозга ҳам бепарво бўлманг. Инсон фақат танасини эмас, қалбини ҳам «озиқлантириши» керак.

Тафаккур қилинг!

@Xidirovformat