Visual Alchemist

این همه گفتم تا به این برسم که فیلم مرگ یزدگرد از بیضایی یکی از همون معدود آثار بی‌نقصه. هر چیزی بگم قبلا گفته شده، به هر زبانی سرچ کنین مقاله و کتاب در موردش هست. تنها چیزی که می‌تونم بگم اینه که برخلافِ بحث بازیگری، توی کارگردانی سوییچ کردن از تئاتر به سینما بسیار پیچیدست. تقریبا هر بار این اتفاق افتاده ما توی استایلِ کارگردانی یک خشکی افتضاحی رو داریم. اما اینجا بیضایی به حدی خوب تمام ابعادِ یک فیلم رو درک کرده که کاملا سوییچ کرده از تئاتر به سینما، چیزی که واقعا (حداقل از نظر من) نزدیک به غیرممکنه.

اما اگه واقعا اصرار کنین، منم بهتون اعتماد داشته باشم و همش نگم "نه من از سینما هیچی حالیم نیست" یا "من واقعا از فیلم دیدن خوشم نمیاد" تا از زیر صحبت در برم.

و بیام، نه به عنوان اونی که دوست دارم باشم (کسی که از سینما هیچی نمیدونه)، بلکه به عنوان یکی که بیشتر عمرش رو به فیلم دیدن گذرونده و عادت داره همیشه در مورد سینما مطالعه کنه، جوابتونو بدم (عجب جمله بندی افتضاحی دارم). باید بگم من بین این چند هزار فیلمی که دیدم نهایتا ۶ تا فیلم بی‌نقص توی ذهنم دارم. منظورم از بی‌نقص هم اینه که داستان، ساختار، بازی‌ها، دیالوگ و هر چیزی که توی اون فیلم هست از نظر من نمی‌تونستن از این بهتر بشن. الزاما این فیلم‌ها بین مورد علاقه‌هام نیستن، حتی یکیشون بین معدود آثار هنری‌ایه که من ازش متنفرم.

اما مشخصا دوست داشتن و نداشتنِ من هیچ تاثیری روی واقعیت نداره. صرفا از حسودی و حسرتم میاد که می‌دونم من نمی‌تونم هیچ‌وقت یک کارِ بی‌نقص داشته باشم.

اگه از من بپرسین بهترین فیلمی که دیدی چیه، من فقط به یک روز تابستونی سالِ ۹۷ فکر می‌کنم که من و سه نفر دیگه قسم خوردیم تا آخر عمرمون برای این سوال یک جواب رو بدیم: شرکِ یک.

ما اگه خیلی اصرار کنین و گولم بزنین قطعا بهتون جواب واقعی رو می‌گم، چیزی که اعتقاد دارم کل تاریخِ هنر داستانِ اینه که چطور ما به این نقطه رسیدیم که فیلمی شبیه به این رو داشته باشیم. فیلمی که من، مسیرم، طرز فکرم و زندگیم رو حسابی عوض کرد: شرک دو.

قطعا شرک دو بهتر از یک بود، یکی از زیباترین چیزهایی که دیدم و هنوز هم باعث می‌شه گریه‌م بگیره (سر اون بیسکوییته حمله عصبی دارم هر بار).

این چند روز تقریبا تمامِ وقت آزادی که برای بازی کردن داشتم رو گذاشتم برای Inscryption و بالاخره تمومش کردم. عجب بازی‌ای بود! خیلی از این دیدی که به کارت گیم داشت خوشم اومد، تا الان هیچ بازی‌ای که اینقدر محوریتش روی قربانی کردن کارت‌ها باشه ندیده بودم اتفاقا همین مکانیکش بود که بازی رو بالا نگه داشته.

به طور کلی از لحاظ اعتیادآوری و دیدی که به کل قضیه‌ی داستان‌گویی به کمک کارت و یکسری جمله‌ی کوتاه داشت واقعا خوب بود. بعد خیلی جاها داستان حالت متا پیدا می‌کرد، یعنی مشخص نبود شخصیتی که ما کنترل می‌کنیم شخصیت اصلیه، یا در اصل اونی که وقتی شکست می‌خوریم می‌بینیم رو داریم کنترل می‌کنیم یا حتی خودمون (به عنوان پلیر) یک کارتیم. به شدت این نوآوریش توی روایت درگیرم کرد، متاسفانه توی هیچ بازی دیگه‌ای ندیده بودمش.

و من شک ندارم بالاترو خیلی تحت تاثیرِ این بوده، مشخصه کامل.

در کل آماده باشین برای کلی کتاب (فکر کنم بیشترشونو من طراحی کردم) که توی این مدت چاپ بشن. وقتی پیش‌فروش باز بشه از اینجا می‌تونین بخرین.

این رو هم کامل کردم، به نظرم یکی از بهترین جلدهامه و حدس می‌زنم خیلی ازش استقبال بشه. اینی که فرستاده بودم برای کتاب اولشه، دومی اینقدری ترسناک شده که حس می‌کنم بهتره آپلودش نکنم.

یکم مجموعه‌ی Nevernight رو عجله‌ای زدم، نشد اونقدری که دوست دارم برای گرافیکش وقت بذارم (حالا برای جکت‌هاش جبران می‌کنم)، اما از تصویرسازیش راضی‌ام. چیزی که جالب بود اینه که بیشترش رو دستی کشیدم، تهش گفتم بذار یه بار به جمنای اعتماد کنم که کارم رو سریع‌تر کنه. مثلا تمیز کردن رفلکشنِ روی نقاب (ایزدگور) یا سایه‌های روی کلاغ‌ها؛ راضی بودم ازش.

این رو هم دوست داشتم، خیلی برای تایپوگرافیش وقت گذاشتم و دلم می‌خواست شبیه هیچ کدوم از کارهای قبلیم نباشه. بیشتر دنبال این بودم که یه فُرم رو در بیارم.

بین جلدهایی که این مدت زدم Jade City رو خیلی دوست داشتم، می‌دونم قراره توی چاپ خیلی خوب بشه.
و راستش داستان خوبی هم داره، چند سال پیش تا آخرهاشو خوندم ولی یه مشکلی پیش اومد و نتونستم تمومش کنم. از نرمالِ یانگ ادلت‌ها چندتا پله بالاتره.

Drome - Jesse Lonergan (2025)

آب دستتونه بذارین زمین و برین Drome رو بخونین. بدون هیچ بحثی بهترین کمیک امساله (جز اینکه بین اونایی که دیجیتالشون نیومده یه چیزی بهتر باشه که خیلی بعیده). یعنی اون بخشی که توی توضیحاتِ کمیک گفته "قواعد کمیک و پنل‌ها رو بازنویسی کرده" و "یک نوع روایت جدید رو به این مدیا معرفی کرده" اصلا خالی بستن نبود. دقیقا همین کار رو کرده.

تک تکِ صفحاتش شبیه یه دوره آموزشیه که شما چطور می‌تونین چیزی که از قبل بوده رو بگیرین، به شکلی که کسی تا حالا انجام نداده دوباره انجامش بدین و یه روایتی خلق کنین که جدید باشه (و از الگوهای قدیمی کمک بگیره). این کمیک برای من بین لذت بخش‌ترین تجربه‌های امسالم از هنر بود.

دوست ندارم بیشتر در موردش توضیح بدم، اسپویل میشه. حتما برین سراغش.