اما اگه واقعا اصرار کنین، منم بهتون اعتماد داشته باشم و همش نگم "نه من از سینما هیچی حالیم نیست" یا "من واقعا از فیلم دیدن خوشم نمیاد" تا از زیر صحبت در برم.

و بیام، نه به عنوان اونی که دوست دارم باشم (کسی که از سینما هیچی نمیدونه)، بلکه به عنوان یکی که بیشتر عمرش رو به فیلم دیدن گذرونده و عادت داره همیشه در مورد سینما مطالعه کنه، جوابتونو بدم (عجب جمله بندی افتضاحی دارم). باید بگم من بین این چند هزار فیلمی که دیدم نهایتا ۶ تا فیلم بی‌نقص توی ذهنم دارم. منظورم از بی‌نقص هم اینه که داستان، ساختار، بازی‌ها، دیالوگ و هر چیزی که توی اون فیلم هست از نظر من نمی‌تونستن از این بهتر بشن. الزاما این فیلم‌ها بین مورد علاقه‌هام نیستن، حتی یکیشون بین معدود آثار هنری‌ایه که من ازش متنفرم.

اما مشخصا دوست داشتن و نداشتنِ من هیچ تاثیری روی واقعیت نداره. صرفا از حسودی و حسرتم میاد که می‌دونم من نمی‌تونم هیچ‌وقت یک کارِ بی‌نقص داشته باشم.