این چند روز تقریبا تمامِ وقت آزادی که برای بازی کردن داشتم رو گذاشتم برای Inscryption و بالاخره تمومش کردم. عجب بازی‌ای بود! خیلی از این دیدی که به کارت گیم داشت خوشم اومد، تا الان هیچ بازی‌ای که اینقدر محوریتش روی قربانی کردن کارت‌ها باشه ندیده بودم اتفاقا همین مکانیکش بود که بازی رو بالا نگه داشته.

به طور کلی از لحاظ اعتیادآوری و دیدی که به کل قضیه‌ی داستان‌گویی به کمک کارت و یکسری جمله‌ی کوتاه داشت واقعا خوب بود. بعد خیلی جاها داستان حالت متا پیدا می‌کرد، یعنی مشخص نبود شخصیتی که ما کنترل می‌کنیم شخصیت اصلیه، یا در اصل اونی که وقتی شکست می‌خوریم می‌بینیم رو داریم کنترل می‌کنیم یا حتی خودمون (به عنوان پلیر) یک کارتیم. به شدت این نوآوریش توی روایت درگیرم کرد، متاسفانه توی هیچ بازی دیگه‌ای ندیده بودمش.

و من شک ندارم بالاترو خیلی تحت تاثیرِ این بوده، مشخصه کامل.