حالا که در مورد مجله‌ی Dragon نوشتم دلم نمیاد در مورد یکی از بهترین offspringهاش صحبت نکنم: Dragonlance
این Dragonlance ایده‌ش از همین مجله‌ها میاد و به مرور بزرگتر میشه و کلی TTRPG و رمان مخصوص خودشو می‌گیره. در حدی که من حدس می‌زنم از لحاظ وسعتِ دنیا و تعداد زمان بینِ بزرگترین‌های تاریخ فانتزی باشه.
یه بخش بزرگی از نوجوونی من به خوندن کتاب‌هاش گذشت. اگه درست یادم باشه سال ۹۰ یا ۹۱ بود که یه وبلاگی شروع کرد به انتشار فصل به فصل ترجمه‌ی جلد اولش (Dragons of Autumn Twilight) و متاسفانه وسط کار هم ولش کرد. اما اینقدر دوستش داشتم که خودم با هر بدبختی‌ای بود (انگلیسیم تعریفی نداشت) تا آخرِ سه‌گانه‌ی اولش رو خوندم و چند سال بعد هم تک و توک رمان‌هاش رو خوندم. اگه بخوام در مورد روایت و شخصیت‌پردازی و... بگم نوستالژیک هستن، اما ارزش ادبی ندارن (مهمم نیست). اما توی دنیاسازی و فان بودن بی‌نظیرن و هنوز هم خیلی رندوم یادشون میوفتم و حس خوبی بهم می‌دن.
به نظرم Dragonlance یکی از Hidden Gemهای فانتزیه، ندیدم بیرون از جمع‌های کوچیکِ طرفدارهای سرسخت کسی در موردش صحبت کنه. اما بدون شک ارزش خوندن داره.
امشب داشتم کتاب Dungeons & Dragons - Art & Arcana - A Visual History رو می‌خوندم، خیلی کتاب جالبی هم هست. یه بخشی خیلی کوتاه (امیدوار بودم بلندتر باشه) مجلاتِ Dragon رو توضیح می‌داد که همیشه برای من بین الهام بخش‌ترین چیزها بودن. مثلا من بحث دنیاسازی اصولی، نوشتن محیط‌های جغرافیایی منطقی، نژادها و ارتباطشون و خیلی چیزهای دیگه که توی بازی‌های خودمون داریم استفاده می‌کنیم رو از این مجله‌ها یاد گرفتم.
به طور کلی Dragon همون ستون فقرات Dungeons & Dragons بوده و اتفاقا روی صنعت گیم هم تاثیر داشتن. مثلا تروپ‌هایی که دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ توی این مجله‌ها بودن جلوتر توی دهه‌ی نود میان و حتی فرانچایزهایی مثل دیابلو و بالدورز گیت هم (از نظر من) به شدت از صحبت‌هایی که توی این مجله می‌شد و یکسری از نظریه‌ها در مورد بازی استفاده کردن که اینقدر خوب شدن.
در کل اگه مثل من درگیر بحث دنیاسازی هستین (حالا تفریحی یا شغلتونه)، این مجله‌ی Dragon خیلی چیز مهم و به درد بخوریه. راحت هم پیدا میشه توی اینترنت
به هر حال دوستان، همیشه پیشرفت و تکنولوژی برنده میشه.
یه روزی یه چیز جدیدی میاد که از این هوشِ مصنوعی فعلی صدبرابر قوی‌تره، نمیدونم... مثلا به این فکر می‌کنین که یک فیلمِ ۲ ساعته با فلان داستان رو می‌خواین ببینین و اون فیلم جلوتون ظاهر میشه. اون موقع یکسری میان می‌گن نه باید از همین Ai قدیمی که داریم استفاده کنیم و این مدلِ جدید هنرِ واقعی نیست، داره روحِ هنر و خلاقیت رو خفه می‌کنه.
هنر اگه اینقدر بی‌جونه که با یک تکنولوژی جدید از بین بره، بهتره که نابود بشه. اما واقعیتش اینه که کسایی که تصور می‌کنن هنر، روحِ هنر و هر کلمه‌ای که براش ساختن اصلا یک چیزِ ثابته و میشه تعریفش کرد و به نوعی به ابزار هم مربوط میشه... راستش هیچی در مورد هنر نمی‌دونن. حداقل توی این نقطه به نظرم بحث کردن هم بی فایدست.
واقعا من آدم نفرت پراکنی و... نیستم. اما اگه دروغ نگم دارم از این اتفاقات لذت می‌برم.
سال‌هاست یکسری آرتیست آماتور (خیلی جدی می‌گم، آرتیستِ حرفه‌ای که توی یک صنعتی فعاله معمولا اینقدر افراطی رفتار نمی‌کنه. اونا می‌دونن اگه یه چیزی شغلشونو آسون‌تر کنه خوبه) انواع توهین‌ها رو به سمت بقیه می‌فرستن که چرا سعی می‌کنین مسیرِ خودتونو رو ساده‌تر کنین یا از تکنولوژی‌های جدید استفاده کنین. حتما باید زجر بکشین تا هنر درست بشه و دلیلی نداره مسیر آسون رو برین.
حالا بالاخره صنعت‌های مختلفی که مستقیم به هنر مربوطن خیلی ساده دارن می‌گن استفاده ازش ضروریه و اتفاقا خوب هم هست، مردم هم حمایت می‌کنن از این قضیه و اون Backlash (چیزی که Anti Aiها باهاش بقیه رو تهدید می‌کردن - برای خودم بارها پیش اومد) بیشتر برای کساییه که با هوش مصنوعی مشکل دارن، نه برعکسش.
واقعا بهترین خبر این هفته در مورد این بود که تقریبا تمام بازی‌های مهم ۲۰۲۵ به نوعی از هوش مصنوعی استفاده کردن و خود استودیوها کموبیش همزمان اعلام کردن که "ابزار خوبیه".
و راستش ری‌اکشن‌ها جالبن، تقریبا هر کسی که سعی کرده نفرتی سمتشون بفرسته یه backlash درست و حسابی گرفته. مردم کاملا متوجه شدن که Ai توی هنر نه تنها بد نیست، اتفاقا باعث میشه کیفیت کار بالاتر بره و فشاری که روی هنرمندها هست کمتر بشه. نه تنها صنعت گیم، حتی انیمیشن و فیلم هم قراره خیلی جدی سوییچ کنن روی استفاده از Ai و همین باعث میشه که یه تعداد زیادی شغل جدید داشته باشیم (چون تولید بیشتر میشه) و خلاقیتِ بیشتری ببینیم.
این هفته به خودم گفتم بهتره یه کتاب در مورد گرافیکِ هند بخونی (دلیلشو نمیدونم) و الان این کتاب تموم شد. متاسفانه واقعا کتاب مزخرفی بود (India Bazaar-Vintage Indian Graphics) و تقریبا توی متنش هیچ چیزِ قابل توجهی پیدا نکردم. اما تصاویر خوب بودن. مخصوصا اینکه هنرِ اسلامیِ هند رو هم داشت. به طور کلی چند وقتی هست که فکر می‌کنم چه قدر دلم می‌خواد یه تصویرسازی/پوستر توی استایلی که معمولا هند و پاکستان دیده میشه انجام بدم، حداقل برای خودم نوستالژیه و حدس می‌زنم جالب هم باشن.
شاید مهم‌ترین چیزی که ازش فهمیدم اینه که بخش بزرگی از هنرِ مذهبی‌ای که بچگی‌هام می‌دیدم و روی دیوارِ خونه‌ی همه بود، به نوعی شبیهه به این آرت استایلِ هندی که در اصل یک گرافیکِ هندوئیستیه. حدس می‌زنم این زیبایی شناسی بینِ دهه‌ی ۶۰ تا اوایل ۸۰ توی ایران متداول بود، بعدش هم دیگه ندیدم جایی نمونه‌های جدید ازش اجرا بشن. خیلی دوست دارم بدونم این از کجا اومد و کجا رفت.
