Visual Alchemist

مخصوصا قسمت اولش که فقط یه ویدیو از رد هات چیلی پپرز بود. بحث تکنیکال (که عالی بود) رو بذاریم کنار، درک می‌کنم خیلیا براشون بی‌معنی باشه. درسته که RHCP یکی از معروف‌ترین بندهای راکه، اما حدس می‌زنم بخش بزرگی از مخاطب‌های سریال باهاش آشنا نیستن یا حداقل خاطره‌ای باهاش ندارن.

ولی برای منی که Can't Stop رو روی سونی اریکسون سیو داشتم و وقتی نُت اولش رو بزنن هزارتا خاطره‌ی خوب میاد توی ذهنم... این قسمت بی‌نظیر بود.

فصل جدید love death and robots رو تقریبا کامل دیدم (دو سه قسمت مونده) و برام یکم عجیبه این همه بهش انتقاد میشه. در حالی که به نظرم این فصل کاملا از لحاظ داستانی در حد فصل اوله، از لحاظ کیفیت ساخت بالاتر از هر سه فصله.

فقط مسئله اینه که یکم انتظارات همه بالا رفته. بین فصل اول تا الان خیلی کارهای انیمیشن و نزدیک به love death and robots اومده که کیفیت خوبی داشتن، اینقدری که توی ذهن مردم یکسری از قسمت‌ها خیلی بیشتر از اونی که هست بالا رفته.

در کل خوب بود، خیلی راضی بودم و نمی‌تونم بگم چه‌قدر لذت بردم از تمام قسمت‌هاش. اگه اون چندتای آخری هم همینطوری باشن اولین فصلی میشه که قسمت بد نداشته.

اینم فعلا تا ادیتش کنم و بذارم توی توییتر طول میکشه، پس شماها اول ببینین.

این نوع از پرنده رو دورف‌ها چند قرن پیش تغییر دادن تا برای شکار استفاده بشن. بال و یک بخش‌هایی از بدنشون کاملا متفاوت شده از به کمک فلز قابلیت‌هاش رو بیشتر کردن.

این کارت اختصاصی برای فکشن Exiles درست شده.

Deep in the jungle live creatures that can reshape the flow of battle—like the powerful birds tied to each faction.

Their cards are rare, distinct, and often among the strongest in the game.

Forming alliances with them might be your only chance against something far worse.

🌳 @theholytreewars | x.com/TheHolyTreeWars

من خیلی توی قایم کردن علاقه‌م به کشتی کج خوب نیستم، مخصوصا اینکه هر چی سنم بالاتر رفت مردم بیشتر این علاقه رو قضاوت می‌کنن. مسئله اینه که بیشتر کسایی که جدی پیگیر کشتی کج نیستن، اصلا ایده‌ای ندارن که چیه و چطور اتفاق میوفته. تصور عمومی روی اینه که "اینا همش فیلمه" و اصولا هر چیزی از قبل تائین شده و همه چیز طبق برنامه پیش می‌ره. در حالی که من شک دارم هیچ ورزشی اندازه‌ی کشتی حرفه‌ای رقابتی باشه و تقریبا هر چیزی که می‌تونه اشتباه پیش بره، اشتباه پیش می‌ره.

این جستار ویدیویی رو دیشب دیدم. معمولا عادت ندارم یک ویدیوی دو ساعت و نیمه رو توی یوتیوب ببینم ولی این یکی فرق داشت. من تقریبا کلِ چیزهایی که می‌گه رو زنده دیدم و در جریانِ تمام جزئیاتش بودم. اما نوعی که داره داستان رو می‌گه، اینکه یک نفر چندین سال چه‌قدر باید فشار تحمل کنه تا به یک نقطه‌ی مناسب برسه و چطور یک خانواده می‌تونه چندین دهه تحقیر بشه تا به چیزی که می‌خواد برسه...

در کل خیلی خوبه. حدس می‌زنم برای کسایی که به کشتی کج علاقه‌ای ندارن هم جالب باشه. تقریبا همه چیز رو از صفر توضیح می‌ده و میاد جلو.

https://www.youtube.com/watch?v=POsvxBJfTwg

اینم از توییترمون D:

احتمالا قراره اسپم کنم اونجا، هر روز هزارتا چیز جدید دارم که نشون بدم ولی به خاطر نوع شبکه‌های اجتماعی دیگه (اینستا و تلگرام) همشونو فقط به دوست‌هام نشون می‌دم. حالا قراره واقعا هر چیزی که هست اونجا بذارم.

We’re happy to announce that our X (Twitter) page is now live!

Thanks to the freedom the platform gives us, we’ll be posting daily and weekly updates, new illustrations, and behind-the-scenes designs.

Follow us there—we’d love to have you with us on this journey.

📱 The Holy Tree Wars On X

🌳 @theholytreewars

این چند روز نشستم مینی سریال The Stand رو دیدم. شاید مشکل از زمانِ انتشارشه (آخر ۲۰۲۰)، شایدم به خاطر بازیگرهاییه که بعدش منفور شدن (امبر هرلد و ازرا میلر) که اینقدر نقد منفی گرفت. اما من میگم سریال خوبیه، یعنی در مقایسه با سریالِ ۱۹۹۱ از روی همین کتاب و در کل سریال‌های اقتباس شده از آثار استفن کینگ، این خوبه.

می‌تونم بگم خوش‌ساخت بود، معمولا CBS سر انتخاب بازیگر گند می‌زنه. اما اینجا فقط یکی دوتاشون معمولی بودن، بقیه خیلی تمیز نقششونو در اورده بودن. حتی امبر هرلد (راستی این آخرین کارشه) هم خوب بود و واقعا راضیم کردن. شاید برای خیلی‌ها درست مشخص نباشه که چی می‌شه، چون نیمه‌ی اول مینی سریال همینطور توی زمان جلو و عقب می‌شه (برخلاف کتاب) و یکم به تمرکز نیاز داره که یک نفر درست متوجه بشه چه خبره. مثل تمام آثار کینگ هم دو سوم ابتدایی چندان ریتم سریعی نداره، بعد می‌ره روی آخر حد سرعت و هیجان.

مسئله‌ای که هست دنیای داستانشه. من حدود ده سال پیش Stand رو خوندم، یکی از سخت‌ترین کتاباییه که خوندم و این فقط به خاطر حجمِ ۱۵۰۰ صفحه‌ای نیست. فضای داستانی دلهره‌آوره. دست می‌ذاره روی یکسری سوال که چندان جوابی براش نداره و ما هم جوابی نداریم. همون جنگِ باستانی بین خدا و شیطان رو بعد از آخرالزمان به تصویر می‌کشه، جایی که تقریبا هیچی نمونده که به خاطرش جنگی پیش بیاد، اما انگار "باید" این اتفاق بیوفته. کل داستان در مورد اینه که چطور بعد از یک آخرالزمان، بعضیا فکر می‌کنن به یکی دیگه هم نیازه.

بعد سریال خیلی سعی کرده از این دور بشه. اونقدر دلهره آور نیست، حتی محیطش برخلاف بیشتر کارهای پساآخرالزمانی (شما Last of Us رو در نظر بگیرین) خیلی سالم و خوشحال‌تره. برای اینکه جنبه‌ی درام رو بالا ببرن خیلی از جنبه‌های منطقی رو نقض کردن. به شخصیت‌ها رفاه و آرامش و جامعه توی دنیای نابود شده دادن تا بتونن یک پله توی هرم مزلو ببرنشون بالا و درگیر مسائل شخصیشون بشن. در حالی که توی کتاب روی این جنبه‌ی شخصی تمرکز کمتری بود، بیشتر در مورد یک جنگ و روایتِ اطرافش بود، شخصیت‌ها میومدن تا این روایت رو پیش ببرن. اما این مینی سریال خیلی تمرکزش روی روابط بین شخصیت‌هاست که تحت تاثیر جنگِ بین خوب و بد قرار می‌گیرن. شاید این عیبیه که خیلیا ازش گرفتن و نتونستن باهاش ارتباط برقرار کنن. من رو خیلی اذیت نکرد، درام اوکی‌ای داشت.

در کل، می‌تونم پیشنهادش کنم. سریال خوبیه و خیلی هم طولانی نیست. شاید به قسمت آخرش نیازی نبود (مینی سریال ۱۹۹۱ این بخش رو نداشت کلا، اما یکسری از بخش‌هاش توی کتاب هم بود)، اما اونقدر مشکلی باهاش نداشت.

پ.ن: این سریال قرار بود یک آهنگ اختصاصی از مرلین منسون رو داشته باشه، خودشم بازی کنه. متاسفانه هم آهنگ رو نذاشتن، هم صحنه‌های خودشو کات کردن. به نظرم می‌تونست یک پله سریال رو ببره بالاتر.

این همه چیز گفتم تا برسم به این:

من یادمه قصه‌های سرزمین اشباح مانگا داشت. همون موقع هم من تا جلد هفت یا هشت (شایدم کمتر و بیشتر، خیلی گذشته) رو خوندم. الان هم می‌بینم کل دوازده جلدش اقتباس شده و کامله. اما این مانگا هیچ‌جایی از اینترنت کامل نیست.

منظورم این نیست که پیدا نشه، صرفا اینطوریه که یکسری جلدهاش کلا وجود ندارن، یکسریاشون ناقصن و خیلی از سورس‌ها فقط جلد اول رو دارن. من همیشه به بقیه می‌گم اگه یک چیزی یک بار آپلود شده باشه توی اینترنت، من پیداش می‌کنم. اما این اولین باریه که برای یک کمیک/مانگا دارم چندین ساعت وقت می‌ذارم، تمام سورس‌ها رو چک می‌کنم، تورنت رو شخم می‌زنم و تهش هیچی دستمو نمی‌گیره. حتی کسایی که از من بهترن توی این چند روز برام دنبالش گشتن. نتیجه؟ هیچی! انگار اصلا وجود نداشته از اول. با اینکه من به وضوح یادمه همون سال جلد یازده یا دوازدهش به فارسی ترجمه نشده بود و میشد دانلودش کرد.

در کل قضیه چند روز اخیر مثل یه خارش ته ذهنمه که من نتونستم پیداش کنم و خیلی دلم میخواست بخونمش. این پیام‌ها هم اینجان به عنوان درخواست کمک، اگه کسی مانگای Cirque Du Freak (کل مانگا اسمش همینه، در حالی که توی کتاب‌ها این جلد اوله فقط) رو پیدا کرد، من رو یادش باشه و برام بفرسته. چون این پیام به معنی اینه که شکست رو قبول کردم و دیگه دنبالش نمی‌گردم.

من وقتی نزدیک تابستون می‌شیم و مزه‌ی هندونه و باد کولر رو بی‌وقفه حس می‌کنم، نوستالژی گردنمو می‌گیره. حالا این نوستالژی یه سال مجبورم می‌کنه بازیای پلی‌استیشن دو رو بازی کنم، یه سال میرم سریالای قدیمی رو می‌بینم یا مثل بیشتر سال‌ها، کتابایی که یه زمانی دوست داشتم رو دوباره می‌خونم. من فکر کنم بار اول سال ۹۰-۹۱ بود که با دارن شان آشنا شدم، فکر کنم کل قصه‌های سرزمین اشباح (حماسه‌ی دارن شان) رو توی چهار روز خوندم. تقریبا نمی‌تونستم بلند بشم از جام و یادم نمیاد قبل و بعدش هیچ‌وقت اینقدر سریع یک مجموعه‌ی بزرگ رو خونده باشم. قضیه‌ی مجموعه‌ی دیموناتا (نبرد با شیاطین)‌ هم همین بود. یادمه همشونو از کتابخونه می‌گرفتم، مجبور بودم هر سه روز یکبار با اتوبوس برم اون طرف شهر تا سه جلد دیگه (محدودیت دادن سه جلد رو داشتن) رو بگیرم و بخونم.

امسال هم گفتم بد نیست یه نگاهی به نبرد با شیاطین بندازم. خلاصه بگم (چون چیزی که میخوام بگم این نیست) خیلی کتاب خوبیه. حتی از چیزی که توی ذهنمه بهتر بود و معمولا این اتفاق با کتاب‌هایی که سیزده چهارده سال قبل خوندم صدق نمی‌کنه. اما در کل خیلی راضیم از خوندنشون.

اما مسئله اینه که من خیلی دلم می‌خواد دقیقا بعدش قصه‌های سرزمین اشباح رو هم بخونم. میدونم ترجمه‌ش اشتباهه، خون آشامن و شبح نیستن. میدونم خیلی سانسور داره. اما مسئله اینه که من اصلا نمیخوام برم اورجینال و زبان اصلیشو بخونم. من دارم برای نوستالژی می‌خونم. متاسفانه این جلدهای جدیدشو دوست ندارم، حتی به نظرم قیمتِ ۲ میلیونیش احمقانه‌ست و قطعا انتخابم همون جلدِ سیاه قدیمیشه که الان تقریبا نایاب شده. اما هیچ‌جا همشو پیدا نکردم هنوز. اگه جایی میشناسین که دست دومش رو داره و بابتش یه قیمت احمقانه نمی‌ده حتما بهم بگین.

هنوز سایت آماده نشده، اما تا الان تقریبا بک استوری بیشتر باس‌ها و مینی باس‌های بازی رو نوشتم. تاریخِ کل جزیره و جنگلی که بازی اونجا اتفاق میوفته هم آمادس و سه‌تا داستان کوتاه (از پونزده‌تایی که برنامه دارم براش) نوشته شده.

در کل سایت آماده بشه در حد یک آرت بوک کامل مطلب دارم که بذارم. نمی‌خوام این بازی یکی از بازی‌هایی باشه که داستان و دنیاسازیش رو رها کردن.

In the easternmost edge of the jungle—where the Holy Tree’s magic fades into shadow, lies the temple of a forgotten god. Over the centuries, scavengers and treasure-seekers have tried to plunder its ruins, but none have returned with more than silence.

No one remembers whether Mol’hirath came to guard the tomb… or if the god entombed there fell by his fangs. All that’s known is this: the serpent has coiled around the temple for as long as the forest remembers, and no spell nor blade has pierced his green, glimmering scales.

The trees surrounding the temple have slowly changed—infused with a different, unknown source of magic. The eastern jungle is being transformed, swallowed by something ancient and unspoken.

🐍 Mol’hirath is an optional boss—but defeating him unlocks one of the game’s rarest relics.
Think you're ready to face her?

🌳 @theholytreewars

همونطور که احتمالا خیلی‌هاتون خبر دارین، من چند وقتیه که در حال ساختن بازی هستم و بالاخره، بعد از چند ماه و کمک زیادی که از دوستان خوبم گرفتم بازی به مرحله‌ی تولید رسیده. اول باید از همه‌ی کسایی که کمک کردن تا استودیوی BigBeak ساخته بشه تشکر کنم، امیدوارم که بتونن بازی‌های خوبی از ما تجربه کنن.

و بعد هم بگم که بازی اول ما، The Holy Tree Wars، قراره توی تمام پلتفرم‌ها ارائه بشه و بوردگیمش هم قطعا همین امسال معرفی می‌شه. جنگ درخت مقدس یک بازی کارتی/روگ‌لایکه که توی یک جزیره که وسطش یک جنگله و با دوتا رشته کوه محصور شده اتفاق میوفته. توی بازی ما سه‌تا فَکشن الف‌ها، گابلین‌ها و تبعیدشدگان رو داریم که هر کدوم Deck کارت مخصوص خودشون رو دارن و تجربه کاملا متفاوتی از این بازی رو درست می‌کنن. به زودی سایت خود بازی و سایتِ مخصوص داستان و Lore رو راه میندازیم. می‌تونین اونجا داستان‌ها و اتفاقاتی که توی این دنیا افتاده رو بخونین.

تمام حمایت‌ها، نظرات و توجهات شما برای ما ارزشمنده. اگه کسی رو می‌شناسین که علاقه داره به همراهی توی این پروژه، حتما بهش خبر بدین. ما همیشه از حضور کسایی که دوست دارن بازی بسازن توی تیممون استقبال می‌کنیم.

کانال بازی The Holy Tree Wars:
@theholytreewars
این از به بعد تمام اخبار و پیشرفت‌های پروژه (جز اون مهم‌هاش که همه جا می‌ذارم) رو اونجا پست می‌کنم.

فیلم Godland یکی از معدود فیلم‌هاییه که از سینمای ایسلند دیدم (الان شمردم، دقیقا پنجمین فیلمه، سینمای چندان فعالی ندارن) و تا اینجا، با اختلاف زیادی بهترینشون بوده. من بدون پیش‌زمینه‌ی خاصی و صرفا با پیشنهاد یک نفر رفتم سراغش، انتظار داشتم مثل بقیه‌ی فیلمایی که دیدم بیشتر به سمت درام اجتماعی و دارک کمدی متمایل باشه، اما یک فیلم ناتورالیستی با رگه‌های مذهبی و تاریخی بود که می‌شه گفت تاثیرگذاره.

حالا اینکه چرا تاثیرگذاره بر خلافِ بیشتر فیلم‌ها مال داستانش نیست، حتی من می‌گم داستانش از حد معمولی هیچ‌جا بالاتر نمی‌رفت. فقط و فقط سینماتوگرافیشه که داره این کار رو می‌کشه بالا. کل فیلم با نسبت 3:2 روی نگاتیو گرفته شده و کموبیش می‌شه گفت سه چهارمش هیچ دیالوگی نداره، یک کشیش و گروهِ همراه‌هاش توی طبیعت ایسلند در حال حرکت هستن و محیط به مرور اون‌ها رو تصاحب می‌کنه. اینقدری فیلم جلو می‌ره که برسه به لغزش کشیش توی ایمانش به خاطر تاثیرات محیطی.

این فیلم برای من یکی از بهترین ویژوال‌ها و دلپذیرترین‌هاش بود. این حدود دو ساعت و نیمی که دیدنش زمان برد من حس کردم تکون نمی‌خوردم، حتی به چیز دیگه‌ای فکر هم نمی‌کردم اینقدر که نگاه کردن بهش لذت بخش بود. محیط به مرور کلِ فیلم رو می‌گرفت و به جز شخصیت‌های داخل فیلم، سعی می‌کرد بیننده رو هم تحت سلطه در بیاره. این چیزیه که خیلی خیلی کم توی تاریخ سینما دیدم و حتی کمتر از اون موفق بودن.

در کل، اگه از این چندتا تصویری که گذاشتم خوشتون میاد احتمالا خود فیلمم می‌پسندین. تقریبا هر فریمش شبیه یک عکسِ خوبه و هیچ چیز اضافه‌ای هم توش نیست.

پ.ن: از سینمای ایسلند Children of Nature و Lamb هم خوب بودن.
پ.ن دو: باورم نمی‌‎شه چطور این فیلم جایزه‌ی معتبری نگرفته، حتی کاندید اسکار هم نشده.