این چند روز نشستم مینی سریال The Stand رو دیدم. شاید مشکل از زمانِ انتشارشه (آخر ۲۰۲۰)، شایدم به خاطر بازیگرهاییه که بعدش منفور شدن (امبر هرلد و ازرا میلر) که اینقدر نقد منفی گرفت. اما من میگم سریال خوبیه، یعنی در مقایسه با سریالِ ۱۹۹۱ از روی همین کتاب و در کل سریال‌های اقتباس شده از آثار استفن کینگ، این خوبه.

می‌تونم بگم خوش‌ساخت بود، معمولا CBS سر انتخاب بازیگر گند می‌زنه. اما اینجا فقط یکی دوتاشون معمولی بودن، بقیه خیلی تمیز نقششونو در اورده بودن. حتی امبر هرلد (راستی این آخرین کارشه) هم خوب بود و واقعا راضیم کردن. شاید برای خیلی‌ها درست مشخص نباشه که چی می‌شه، چون نیمه‌ی اول مینی سریال همینطور توی زمان جلو و عقب می‌شه (برخلاف کتاب) و یکم به تمرکز نیاز داره که یک نفر درست متوجه بشه چه خبره. مثل تمام آثار کینگ هم دو سوم ابتدایی چندان ریتم سریعی نداره، بعد می‌ره روی آخر حد سرعت و هیجان.

مسئله‌ای که هست دنیای داستانشه. من حدود ده سال پیش Stand رو خوندم، یکی از سخت‌ترین کتاباییه که خوندم و این فقط به خاطر حجمِ ۱۵۰۰ صفحه‌ای نیست. فضای داستانی دلهره‌آوره. دست می‌ذاره روی یکسری سوال که چندان جوابی براش نداره و ما هم جوابی نداریم. همون جنگِ باستانی بین خدا و شیطان رو بعد از آخرالزمان به تصویر می‌کشه، جایی که تقریبا هیچی نمونده که به خاطرش جنگی پیش بیاد، اما انگار "باید" این اتفاق بیوفته. کل داستان در مورد اینه که چطور بعد از یک آخرالزمان، بعضیا فکر می‌کنن به یکی دیگه هم نیازه.

بعد سریال خیلی سعی کرده از این دور بشه. اونقدر دلهره آور نیست، حتی محیطش برخلاف بیشتر کارهای پساآخرالزمانی (شما Last of Us رو در نظر بگیرین) خیلی سالم و خوشحال‌تره. برای اینکه جنبه‌ی درام رو بالا ببرن خیلی از جنبه‌های منطقی رو نقض کردن. به شخصیت‌ها رفاه و آرامش و جامعه توی دنیای نابود شده دادن تا بتونن یک پله توی هرم مزلو ببرنشون بالا و درگیر مسائل شخصیشون بشن. در حالی که توی کتاب روی این جنبه‌ی شخصی تمرکز کمتری بود، بیشتر در مورد یک جنگ و روایتِ اطرافش بود، شخصیت‌ها میومدن تا این روایت رو پیش ببرن. اما این مینی سریال خیلی تمرکزش روی روابط بین شخصیت‌هاست که تحت تاثیر جنگِ بین خوب و بد قرار می‌گیرن. شاید این عیبیه که خیلیا ازش گرفتن و نتونستن باهاش ارتباط برقرار کنن. من رو خیلی اذیت نکرد، درام اوکی‌ای داشت.

در کل، می‌تونم پیشنهادش کنم. سریال خوبیه و خیلی هم طولانی نیست. شاید به قسمت آخرش نیازی نبود (مینی سریال ۱۹۹۱ این بخش رو نداشت کلا، اما یکسری از بخش‌هاش توی کتاب هم بود)، اما اونقدر مشکلی باهاش نداشت.

پ.ن: این سریال قرار بود یک آهنگ اختصاصی از مرلین منسون رو داشته باشه، خودشم بازی کنه. متاسفانه هم آهنگ رو نذاشتن، هم صحنه‌های خودشو کات کردن. به نظرم می‌تونست یک پله سریال رو ببره بالاتر.