The Dark Crystal (1982)

حدود بیست روز پیش در مورد Labyrinth نوشتم (اینجا) و گفتم چه‌قدر دوستش داشتم. دیشب هم فیلم The Dark Crystal، تنها فیلم‌های بلند جیم هنسون خارج از دنیای ماپت‌ها، رو دیدم. به نظرم از لحاظ داستانی و شخصیت‌پردازی چند پله‌ای از Labyrinth پایین‌تره، اما دنیاسازیش به شدت قوی‌تره. توی Labyrinth دنیای خارج از دنیای گابلین‌ها و اون هزارتو خیلی معنی‌ای نداره (و همون دنیا هم درسته که جای خوبیه برای یک فرانچایز، دستکم جای یکی دوتا فیلم دیگه هم داره ولی تهش ناچارن به پلاتِ فیلم نزدیک بشن)، اما The Dark Crystal کلا یک یونیورس جدید رو معرفی می‌کنه، یه Lore طولانی برای تاریخش می‌ده، دسته‌بندی نژادی جدیدی داره که می‌شه گفت منحصر به خود این فیلمن و مشخصا اتفاق‌های خیلی زیادی قبل و بعد از داستانِ فیلم افتادن.

یادمه سال ۲۰۱۷ که سریالش معرفی شد خیلی بابتش خوش‌حال بودم، حس می‌کردم The Dark Crystal قراره دوباره برگرده و یکسری از اون خاطراتِ خوب بچگیام رو هم بیاره. اما تهش سریال موفقی نبود (با اینکه قشنگ بود، نه به قشنگی فیلم) و کنسلش کردن. شاید اگه اون کنسل نمی‌شد الان می‌شد انتظارِ یک فیلم دیگه رو هم داشت. اما فعلا به نظر میاد که برنامه برای ریبوت کردنش دارن و سعیشون توی اینه که با سریالِ انیمیشنی و کمیک دوباره The Dark Crystal رو برگردونن روی نقشه‌ها.

و جدا نمی‌دونم هنوز اینو چطور سال ۱۹۸۲ ساختن، همه چیز ماکت و پاپته، محیط‌ها کامل طراحی شدن و مشخصا فیلم پرخرجی بوده برای زمان خودش. اما مسئله تکنولوژیه، اون موقع اصلا خیلی از چیزهایی که باهاش باید کار می‌کردن هنوز وجود نداشته. خیلی گشتم دنبال اینکه یه جا پشت صحنه‌ی ساخت رو نشون بدن، اما متاسفانه چیز خاصی دستمو نگرفت.