Ամերիկյան զորքերը օրերս վերջնականապես լքում են Իրաքի տարածքը, որտեղ հայտնվել էին 2003 թ. ներխուժման արդյունքում։

Այն, որ ամերիկյան ներկայությունը բարեկեցություն չբերեց Իրաքի պետությանն ու ժողովրդին, խոստովանում են նույնիսկ ամերիկյան վերնախավի ներկայացուցիչները՝ որակելով Իրաքյան պատերազմը որպես «21-րդ դարի վատագույն պատերազմ»։
Այն, թե ինչի է վերածվել այսօր Իրաք պետությունը, ևս հստակ տեսանելի է. բաժան-բաժան եղած երկիր, որը չունի կենտրոնաձիգ իշխանություն, իսկ երկրի տարածքը տարբեր պետությունների պրոքսի-պատերազմների մարտադաշտ է։

Սակայն ԱՄՆ զորքերի դուրս բերումը ևս մի ահազանգ է մեզ համար։ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի պահանջով ու թելադրանքով Սյունիքում փաստացի հատուկ կարգավիճակ ունեցող ենթակառուցվածքի տրամադրումը («Զանգեզուրի միջանցքը»), որը փաթեթավորվել է «Թրամփի ուղի» անվան տակ, այս պահին հիմնված է ԱՄՆ նախագահի խոսքի ու հեղինակության վրա։

Իսկ հիմա պատկերացնենք, թե ինչ կլինի Սյունիքում ԱՄՆ նախագահի փոփոխության (երկու տարուց) կամ ԱՄՆ հետքաշման պարագայում, այնպես, ինչպես լինում է հիմա Իրաքում կամ եղել է 5 տարի առաջ Աֆղանստանում։ Պատասխանը շատ ակնհայտ է. թուրք-ադրբեջանական տանդեմը կստանա ամեն ինչ, մենք՝ ոչինչ։
Սա ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս ներկայիս դե-ֆակտո իշխանությունների վարած արտաքին քաղաքականության սնանկությունը։

Իմիջիայլոց, ԱՄՆ զորքերի դուրս բերումը ռազմավարական հաղթանակ է մեր հարևան Իրանի համար. դժվար է պատկերացնել ավելի կարևոր երկիր Թեհրանի համար, քան Իրաքը, որտեղ իրանական ուժերը գործելու նոր հնարավորություններ են ստանում։

պ.գ.թ., թյուրքագետ Վարուժան Գեղամյան | @varuzhandragoman