Այսօր դատարանի բակում, ուր հավաքվել էինք ի աջակցություն Վեհափառ Հայրապետի և Հայ առաքելական եկեղեցու, մի քանի անգամ հարցրեցին, թե ինչու հարցազրույց չեմ տալիս կամ չեմ գրում իմ էջերում վերջին շաբաթներին:

Հարաբերական այս լռությանս պատճառը մեկն է. ժամանակ է պետք պայքարն ավելի արդյունավետ դարձնելու ուղիների փնտրտուքի և առաջիկա մարտահրավերներին դիմակայելու հնարվորությունների ստեղծման համար:
Ցավոք, առկա իրավիճակը վերջինիս համար նոր խնդիրներ է առաջ բերել, և ոչ հակառակը:
Սակայն մինչ քաղաքական այս լուրջ բաների մասին նորից խոսելը ուզում եմ կիսվել ինձ համար չափազանց անձնական, բայց այդպիսով նաև եզակի ոչ քաղաքական այս հարցազրույցով:

Թեման մանկությունն է, տունը, Արցախը և երազելու կարևորությունը: Սա նայելով, կիմանաք, թե ինչպես կարելի էր թերթ տպել յոթերորդ դասարանում ու էդ թերթը բաժանել քաղաքում: Կամ ինչ կապ ուներ Բերձորի հետ Մադրիդի Ռեալ ակումբը 🤓

Հուսամ` ամեն մեկիդ սա կհիշեցնի ձեր մանկությունը ու նորից կթարմացնի տան արժեքը:

Հարցազրույցն ամբողջությամբ հասանելի է այս հղումով :

պ.գ.թ., թյուրքագետ Վարուժան Գեղամյան | @varuzhandragoman