دوست خوبم، ابوطالب صفدری که از خوبی‌های او هرچه بگویم کم است، بعد از بازی ایران برابر مصر این مطلب را نوشته بود. از همان روز روی دلم مانده بود که چیزی درموردش بنویسم. آنچه می‌نویسم فوتبالی نیست و ربطی به فوتبال ندارد. ربط به زندگی در ایران دارد که فوتبال فقط یک برگ از همین درخت زندگی است.
ایران در صعود از گروه خود، به مصر باخت. با آن شرایطی که می‌دانید و می‌دانیم. مصر قبل از جام جهانی بازی‌های تدارکاتی‌اش با این تیم‌ها بود: اسپانیا، برزیل، روسیه و عربستان
و بازی‌های تدارکاتی ایران با این‌ها بود: گامبیا، کاستاریکا، مالی و نیجربه!

لیگ ایران هم تعطیل بود. تعطیل شدن لیگ برای فوتبالیست مثل بسته شدن بازار برای مغازه‌دار است. مثل تعطیل شدن مدرسه برای دانش‌آموز، مثل بسته شدن اینترنت برای پژوهشگر، مثل بسته شدن بورس برای سرمایه‌گذار، مثل بسته شدن کارگاه برای کارگر. و در یک سال منتهی به جام جهانی وضع ما این‌چنین بود. جنگ فقط توپ و تانک نیست، فلج شدن زندگی است. و تیم ایران نماینده خسته و زخمی همین زندگی بود.

ما در فوتبال، درس، دانشگاه، اقتصاد و... ، روی تردمیلی می‌دویم که با شتاب ما را به عقب می‌برد، همان تردمیلی که بقیه را جلو می‌برد یا لااقل ساکن است. عقب افتادنمان با وضعیت مشابه، سزاوار سرزنش نیست.
به قول مرحوم لاپلاس در آن فلسفه خشک و دترمینیستی‌اش، برای پیش‌بینی وضعیت آینده، غیر از قانون علمی نیاز به شرایط اولیه هم هست. و واقعا باید برای قضاوت تیم ملی شرایط اولیه او را درنظر گرفت. این تیم از خاک بلند شده آمده آمریکا مسابقه داده. و به قول فیروز کریمی ایران بهترین زمین خاکی‌های دنیا را دارد!