نمی‌دانم بازی‌های آسیایی ناگویا را چقدر دنبال کردید؟ ایران در این بازی‌ها ۱۹ مدال طلا گرفت و ششم شد.
یکی از این ۱۹ مدال برای فوتبال مجازی یا efootball بود. (تقریبا همان فوتبال پلی‌استیشن).
یعنی دوستان گیمر در کنار کشتی، کاراته و وزنه‌برداری برای ما افتخارآفرینی کردند. البته غیر از فوتبال، ۱۰ رشته دیگر هم بصورت مجازی یا هیبرید در مسابقات امسال بود. و این دومین دوره بازی‌های آسیایی بوده که این رشته‌ها در کنار رشته‌های اصلی بودند. جالب اینکه هنوز غیر از آسیا، جایی جرات نکرده ارزش این مدال‌ها را یکسان درنظر بگیرد.
🔹۳ سال پیش به من می‌گفتند دو ابرمساله دنیای معاصر که همه چیز را می‌تواند در خود ببلعد چیست؟ می‌گفتم یکی فرهنگ نسل z و LGBT و مشتقات آن؛ و دیگری AI.
و اگر می‌پرسیدند مقاوم‌ترین قلمرو بشری در مقابل این دو چیست؟ می‌گفتم قلمروهای فیزیکی و جسمانی و بدنی که مهمترین جلوه آن در ورزش است.
یعنی فکر می‌کردم حالا حالاها، ورزش از گزند این دو مساله به دور است. ( و چقدر هم درست پیش‌بینی می‌کردم!😊)
فرهنگ تساوی جنسی و LGBT که در المپیک قبلی زهرش را به ورزش وارد کرد. (اینجا بیشتر درمورد آن نوشته‌ام)
🔹هوش مصنوعی هم بدتر از آن! گزارش‌های زیادی بعد از جام جهانی اخیر منتشر شد که نشان می‌داد تیم‌های فوتبال از AI برای آنالیز حریف، انتخاب بازیکن، تاکتیک، پنالتی و حتی پیش‌بینی سناریوهای آینده استفاده می‌کنند. جالب‌ترین نمونه که این مقاله به آن پرداخته، کوراسائو بود. این کشور فقط ۱۶۰ هزار نفر جمعیت دارد. برای همه سوال بود که این کشور چطور توانسته یک تیم در حد جام جهانی دست و پا کند؟ مقاله می‌گوید با AI و تحلیل داده، بازیکنان واجد شرایطِ متولد خارج از کشور و عمدتا در هلند، را شناسایی کرده‌اند و تیم را تشکیل داده‌اند.
آخر همان مقاله نوشته بود:
شاید در سال‌های آینده قهرمان جام جهانی فقط تیمی نباشد که بهترین بازیکنان را دارد؛ بلکه تیمی باشد که بهترین هوش مصنوعی و بهترین تیم تحلیل داده را هم در اختیار دارد.🔹تا الان نشان دادم که ورزش چطور در مقابل هرکدام از آن دو ابر مسأله جهان امروز ما، کم آورده.
حالا نمونه فوق جذاب را می‌خواهم از اتحاد و ائتلاف آنها علیه ورزش رو کنم:
در ناگویا رشته‌ای به نام تکواندوی مجازی Virtual Taekwondo در مسابقات بود که ایران هم در آن یک نماینده داشت. تکواندوکار در این رشته هدست VR می‌زند و واقعاً حرکت می‌کند و لگد می‌زند؛ حسگرها حرکتش را به آواتارش منتقل می‌کنند و برخورد در فضای مجازی اتفاق می‌افتد.
این مسابقه مختلط بود. یعنی زن و مرد می‌توانستند مقابل هم مبارزه کنند، حتی دسته‌بندی وزنی هم وجود نداشت.
یعنی دقیقا دو شاخصه تفکیک انسان‌ها در ورزش، وزن و جنسیت، (که گاهی معیار ارزش‌گذاری هم می‌شود و مطالعات جنسیت می‌خواهد آنها را از نوع برساخت اجتماعی معرفی کند) الان به یاری AI، تاحد زیادی بی‌اثر شده‌اند.
جالب نیست!؟
