نظرات تعدادی از ادوار شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»
عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.
✍🏻 مرتضی ملکیان، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از اواسط آذر ۱۳۹۳ تا ۱۵ أذر ۱۳۹۴:
اگر کار سیاسی می‌خوای بکنی، وارد انجمن اسلامی و بسیج شو. صنفی جای کار سیاسی نیست.
اگر بخوام یک توصیه کنم، اون اینه که شورای صنفی رو با کار سیاسی قاطی نکنید.
مواقعی پیش می‌آد که باید یک نماینده از طرف دانشجویان فرستاده بشه و چه دلیلی وجود داره که شورا اون لحظه اون جایگاه رو به دلیل فعالیت‌های سیاسی از دست بده؟
اگه سیاسی نبودن شورا رو قبول نکنیم، انجمنی‌ها در سیاست بر سر یک صفی ایستادن که اگر چیزی تقسیم بشه، به اون سر می‌رسه و ما صنفی‌ها اون ته‌ایم و هیچ چیزی به ما نمی‌رسه. ولی می‌تونیم با غیرسیاسی کردن شورا، با BRT در صف حرکت کنیم و ترافیک رو دور بزنیم و برای همه دانشجویان امتیاز بگیریم.
اول از هم اصل «شورای صنفی جای کار سیاسی نیست» رو باید بپذیریم.
اما کار چه موقعی سخت می‌شه؟ اون موقع که یک دانشجو به دلیل مسائل سیاسی، از حقوق صنفی‌اش محروم می‌شه. اون‌موقع نیاز به یک درایت خاص داریم که نمی‌شه اون درایت رو از یک جوون انتظار داشت.
پرسش «آیا شورا باید در چنین سناریو‌هایی از دانشجو دفاع کند یا خیر؟» به نظر من، جواب درستی نداره و هر کسی نظر شخصی خودش رو داره. من شخصا دفاع می‌کردم. می‌گفتم «دانشجو»، یکی از اعضای «صنف دانشجو» هستش و باید از «حقوق دانشجویی»اش دفاع کرد.
خب خیلی مستقیم بخوام بپرسم، در مواردی که بچه‌ها به‌خاطر توییتر یا حجاب ممنوع‌الورود می‌شن -که تعدادشون هم در طی سال‌های اخیر زیاد بوده- به نظرتون صنفی باید چه واکنشی نشون بده؟
به نظرم شورا باید پیگیری کنه، ولی از راه درست. راه شورا تهدید به بیانیه یا تهدید به تجمع و موارد این‌چنینی نیست. از دید من، ما باید مسئولین رو فرسوده و خسته کنیم. آدم‌های باهوش در رأس سازمان قرار می‌گیرن و دستورات کثیفی مثل «توییتر رو چک کن، بچه‌ها رو بگیر، بچه‌ها رو راه نده» و... صادر می‌کنن. ولی احمق‌ها این دستورات رو پیاده‌سازی می‌کنن. آدم باهوش، تن به این حقارت نمی‌ده.
باید مکررا به اون‌ها مراجعه و فرسوده‌اشون کنین. هر روز به حراست مراجعه کنین. به مسئول نهاد بگین «داره اوضاع بد می‌شه». باهاشون مکالمه کنین. بگین «من نه براندازم، نه اصلاح‌طلبم، نه اصول‌گرام، نه پایداریم، نه هیچ طیف خاصی‌ام. من صنفی‌ام. این موضوع برای دانشجویان حس بدی ایجاد کرده و من نمی‌دونم باید چی‌کار کنیم، شما بگو چی‌کار کنیم؟» احتمالا روتون برچسب بزنن. بگین «اخه مگه من براندازم؟ مگه من اختیاری دستمه؟ مگه الان بچه‌ها منتظر سوت منن که نظام رو بالا پایین کنن یا دانشگاه رو به هم بریزن؟ نه، من دارم وظیفه شرعیم رو انجام می‌دم. یا به حرفام گوش کن یا برو بگو شورا داره حرف‌هایی رو می‌زنه که از دیوار قانون اونورتره و تعطیلش کن. خودت شما هم می‌دونی که شورا باید وجود داشته باشه. من این‌هارو نگم چی بگم؟» درخواست جلسه مشترک با نهاد و حراست بده. نامه می‌زنی، اهمیت نمی‌دن. دوباره نامه می‌زنی، با هم صحبت می‌کنن و می‌گن «بابا این فلانی این‌قدر داره نامه می‌زنه بدبختمون کرده، چی‌کار کنیم؟» تمام ابزار شورا، حرف و زبون ماست.
توی بازجویی‌ها و دفاتر پیگیری هم همین رو باید بگی. بگو «آب و برق برای برانداز و عاشق نظام توی خوابگاه یک‌جور قطع می‌شه. اینترنت برا همه یک‌جور سرعتش پایینه.» برای همین می‌گم صنفی باید صنفی بمونه و سیاسی نشه. وقتی همه کارهات صنفی باشه زبونت بلنده.
از تشکل‌های اسلامی نمی‌شه انتظار داشت که سیاسی نباشن، اما ما در شورای صنفی باید مراقب باشیم که در دام سیاست‌زدگی نیفتیم.
🆔 @SUT_Archive_else