نظرات تعدادی از ادوار شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»
عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.
✍🏻 علیرضا رضواندوست، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از ۴ اسفند ۱۳۸۸ تا ۲۳ فروردین ۱۳۹۰:
روی من برچسب سیاسی بودن هم می‌زدن ولی خب من واقعا شخص سیاسی‌ای نبودم و هنوز هم نیستم. مثلا همون سال ۸۸ من خودم به موسوی رای نداده بودم چون موسوی رو برای ریاست جمهوری مناسب نمی‌دیدم. اینکه من خودم سیاسی نبودم و قبل از شورا هم دبیر هیات خوابگاه بودم، کارها رو بهتر می‌کرد. بعضا به عنوان شخص مذهبی داخل دانشگاه شناخته می‌شدم و هیچ کار سیاسی‌ای هم نمی‌کردم. نه با بسیج کار می‌کردم نه با انجمن اسلامی نه با انجمن مستقل، هیچ‌کدومشون. معتقد بودم که «کسی که داره کار صنفی می‌کنه، حتی اگه جهت‌گیری سیاسی داره، باید جهت‌گیریشو محرمانه برای خودش نگه داره، اجازه نده کسی جهت‌گیریشو بفهمه، چون اگر بفهمن سواستفاده می‌کنن و تگ می‌زنن.» وقت‌هایی که نظر سیاسی‌ای هم داشتم، حرف خودم رو می‌خوردم و چیزی نمی‌گفتم.
البته تو بحث سیاست نظر من اینه که ما واقعا اشتباه می‌کنیم؛ ما بلد نشدیم. باید این بلوغ سیاسی در سطح فرهیختگان، دانشجویان و دانشگاهیان ما باشه که برای هر کسی که به هر شکلی رئیس‌جمهور شده احترام قائل باشن. خردادماه سال ۸۸ خود من از کسایی بودم که روز ۲۴ یا ۲۵ام پشت در دانشگاه تو تظاهرات بودم، چون این‌قدر فضا مسموم بود که یک فرضیه این بود که کودتا شده و خود رهبر هم کنار گذاشته شده (بایکوت شده). وقتی صحبت از کنار گذاشتن رهبری بود من برای دفاع از آزادی پشت در دانشگاه بودم و اون طرف گارد بود، یعنی حتی اگه حراست توی دوربین‌ها بگرده می‌تونن من رو تا قبل روز ۲۵ام پیدا کنن. ولی وقتی خود رهبر هم صحبت کرد و دیدم دیگه صحبتی از کنار گذاشتن رهبری نیست، من دیگه جایی نرفتم. اگه تقلب شده، این تقلب مسئول داره و مسئولش هم شورای نگهبانه. رهبری می‌تونن مسئله رو مواخذه و پیگیری کنن. لازم نیست ما کاسه داغ‌تر از آش بشیم. کسی که می‌گه تقلب شده، باید از راه حقوقیش پیگیری کنه. آوردن مردم به خیابون درست نیست.
وقتی موارد ممنوع‌الورودی رو پیگیری می‌کردین کسی نمی‌گفت که دارین کار سیاسی می‌کنین؟
ممکن بود بگن ولی ما چون نمی‌کردیم این اتهامات و برچسب‌ها بهمون نمی‌چسبید. شما وقتی خودت به کار خودت مطمئن نباشی ممکنه پات بلغزه. اول خودت باید به کار خودت مطمئن باشی، اینطوری می‌تونی توکلت به خدا باشه، یعنی نترسی. این خیلی مهمه.
در کل درسته که شورا نباید کار سیاسی بکنه ولی باید درک سیاسی داشته باشه و شرایط رو بسنجه. الان شما واقعا کارتون سخته شرایط مثل اون روز نیست. اون‌موقع چند سال بود که نفت خوب فروخته بودیم و پول بود، صحبت از برجام بود فلان بود، درها بسته نبود. دانشجوی ترم دو ارشد می‌تونست نیمه‌وقت ۸۰۰ دلار حقوق بگیره و مثلا تمام‌وقت۱۴۰۰-۱۵۰۰ تا. واقعا الان شرایط متفاوته و باید درک کنین. اگه مسئولین ببینن که درکشون می‌کنین، اونا هم می‌آن سمتتون. هر سیستمی وقتی به این مرحله برسه، ممکنه که چندسال از استاندارد حیات پایین بیاد ولی الآن کشور در مرحله حیات و ممات هستش و این برای مسئولین جدیه. اگه این‌هارو درک کنین شاید بهتر باشه این فضا رو برای دانشجوها تبیین کنین که «ما باید خواسته‌های صنفیمون رو با درک کردن شرایط خاص اقتصادی و سیاسی کشور پیگیری کنیم» برا همین می‌گم شاید اگه من بودم بابت بحث حجاب می‌اومدم به دانشگاه کمک می‌کردم و به بچه‌ها می‌گفتم «خواسته‌های شما درسته ولی نوع پیگیری خواسته شما امروز به طور جدی آب در هاون دشمن ریختنه.»
الان عملا این‌طور به نظر می‌رسه که می‌خوان هرطور شده هفته‌ای ۱۰ نفر رو به حراست احضار کنن و بفرستن داخل یه اتاق و فضای امنیتی تعهد بدن.
یه سوال، قانون هست یا نه؟ اگر هست باید رعایت کنین. راهش این هست که برید قانون رو عوض کنید. دقت کنین بیانیه ما قانونی بود. ما گفتیم «رئیس دانشگاه، شما قانوناً اختیار اینکه خودتون خودسر دانشجو رو ممنوع‌الورود کنید رو ندارید. کمیته انضباطی می‌تونه تصمیم بگیره. کمیته رو تشکیل بدید و بچه‌ها رو تفهیم کنید.». توی پیگیری‌ها سلسله مراتبی وجود داره که اگر رعایتش نکنین محکوم به این می‌شین که دارید جوانی و ناپختگی به خرج می‌دین. ما قدم بعدی بیانیه‌مون نامه به وزیر علوم بود.
اگر شورا درمقابل یک قانون دانشگاه بایسته، این کارش صنفی نیست، سیاسیه. صنفی باید بچه‌ها رو دعوت کنه که قانون رو رعایت کنن وگرنه اگه به دنبال مقابله با قانون دانشگاه بره از صنفی جدا شده.
دانشجو باید به بخشنامه دانشگاه احترام بذاره وگرنه دانشگاه می‌گه «شما به تصمیم من احترام نمی‌ذاری، چرا من باید برای شما ارزشی قائل بشم؟» و منجر به دوقطبی شدن دانشگاه می‌شه.
🆔 @SUT_Archive_else