نظرات تعدادی از دبیران اسبق شورای صنفی در بحث «سیاسی بودن/نبودن شورای صنفی»
محمد رسولی، دبیر از حوالی اسفند ۱۳۸۷ تا ۴ اسفند ۱۳۸۸
علیرضا رضواندوست، دبیر از ۴ اسفند ۱۳۸۸ تا ۲۳ فروردین ۱۳۹۰
بابک بهادری، دبیر از ۲۳ فروردین ۱۳۹۰ تا ۴ مهر ۱۳۹۰
مرتضی ملکیان، دبیر از اواسط آذر ۱۳۹۳ تا ۱۵ أذر ۱۳۹۴
علی‌اکبر مومنی‌ملکشاه، دبیر از ۱۵ أذر ۱۳۹۴ تا ۱۷ فروردین ۱۳۹۶
عمده صحبت‌ها مربوط به حدود دو یا حتی سه سال پیش است.
✍🏻محمد رسولی، دبیر شورای صنفی دانشگاه شریف از حوالی اسفند ۱۳۸۷ تا ۴ اسفند ۱۳۸۸:
من یک توصیه کلی دارم که شاید خلاصه تجربه دوره ما همین باشه. زمانی که من وارد شورای صنفی شدم، شورا محل تنازع سیاسی بود و از محل اعراب خارج شده بود. این به نظرم بزرگ‌ترین ضربه رو به شورای صنفی وارد کرده بود. چون واقعیت قضیه اینه که شورای صنفی وظیفه‌اش حل مشکلات صنفی روزمره دانشجویان مثل اینترنت و موارد این‌چنینیه. اون سرمقاله‌ای که توی شماره اول نشریه نوشتم رو بخونین، نظراتم تقریبا هنوز همون هستش. شما اگر تو دانشگاه‌های آمریکا هم Student Government بشین، واقعا کل قضیه حول همین موارد معیشتی دانشگاه، مشکلات با استادها، مشکلات آموزشی و حتی مشکلات شخصی با استادها پیش می‌ره. متوجه‌ام که تعداد زیادی از مشکلات به مسائل سیاسی گره خورده. یک وقت‌هایی دانشجوها هی می‌گن «اصل و اساس مشکلات این‌هاست و بقیه مشکلات روکش هستن؛ مثل ماشینی که راه نمی‌ره و موتور نداره و تو می‌خوای رادیوشو درست کنی.» من نمی‌خوام اینکه این درست یا غلطه رو قضاوت کنم، ولی صرفا می‌گم که شورای صنفی نمی‌تونه وارد حل اون مسائل سیاسی بشه. از توان و تعریفش خارجه. این در گذر زمان ثابت شده. این رو از طرف هر طیف سیاسی‌ای می‌گم. صنفی اگر از محل اعراب خارج بشه هویتش از دست می‌ره، دانشگاه توجهی بهش نمی‌کنه. از طرف دیگه خیلی کارهای مفید صنفی هست که مشکلات مهمی از دانشجوها رو می‌تونه حل کنه، ولی اگر شورا درگیر مسائل سیاسی بشه اون کار‌ها روی زمین خواهند موند؛ طوری می‌شه که دیگه مسئولین دانشگاه و حتی دانشجوها برای اون کارهای صنفی به شورا مراجعه نمی‌کنن.
ممکنه الآن بگید «مشکل این معیار کیفی اینه که ما هرچی سیاسی‌تر و تندتر بشیم دانشجوها بیشتر رومون اقبال دارن و هرچی بیانیه تندتر می‌نویسیم ملت بیشتر بهمون توجه می‌کنن؛ هرچی سعی می‌کنیم از سیاست دوری کنیم ملت کمتر توجه می‌کنن.»
اما شما باید بگید «من دنبال جذب رای بچه‌ها هستم بدون اینکه وارد فضای سیاسی بشم.» این هنر هست و کار سختی هست. اگه واقعا بتونین به دانشجوها ثابت کنین که یه کارکردی دارین، محلی از اعراب و تاثیر دارین، اون‌موقعست که این ثابت کردن و تاثیرتون منجر به رأی بچه‌ها می‌شه و از این نظر می‌تونین عملکرد شورا رو بسنجین. این خیلی مهمه.
از ریل خارج شدن به سمت سیاسی به هر جهتی مرگ شوراست. این تجربه صد ساله‌ست، فایده نداره.
توصیه‌ای که برای دبیرهای شورا دارم اینه که این رو برای بچه‌ها جا بندازن که شورای صنفی از محل اعراب خارج نشه.
یعنی به نظرتون کلا شورا نباید این موارد رو پیگیری کنه؟
ببین کمیته حقوقی شورا مهم‌ترین کمیته شوراست چون بزرگ‌ترین مشکل دانشجوها -حداقل یک‌سری‌شون- پرونده‌های حقوقیشونه. آیا شورا باید پیگیری کنه یا نه؟ بله باید پیگیری کنه. ولی اگه خیلی خیلی خیلی درگیر اون ماجرا بشه و چیزهای دیگه رو فراموش کنه عملا یه نهاد سیاسی می‌شه.
من نمی‌گم جنبش دانشجویی بده، نه همه اینا خوبه ولی می‌گم صد بار تو مملکت ما تجربه شده که در این شرایط فعلی، این روش جواب نمی‌ده.
🆔 @SUT_Archive_else