اجراهای من را از دیوان حافظ بر پایه‌ی نسخه‌ی خطی سال ۸۰۱ از کانال آپارات ببینید:

https://www.aparat.com/v/tuvpwqf

و بی‌زحمت در کانال آپارات من عضو شوید!

Https://aparat.com/soheilg

متن غزل حافظ بر اساس نسخه ۸۰۱


اَلا یا اَیّهَاالساقی! اَدِرْ کَأساً وَ ناوِلها
که عشق آسان نمود اوّل، ولی افتاد مُشکل‌ها

به‌بویِ نافه‌ئی ک‌آخر صبا ز آن طُرّه بُگشاید[۱]
زِ تابِ زلفِ مشکین‌اش چه خون افتاد در دل‌ها

به‌میْ سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گوید!
که سالِک بی‌خبر نَبوَد زِ راه و رسمِ مَنزِل‌ها

مرا در مَنزلِ جانان چه امنِ عیْش؟[۲] چون هر دَم
جَرَس فریاد می‌دارد که: بَربَندید مَحمِل‌ها

شبِ تاریک و بیمِ موْج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حالِ ما سبُک‌بارانِ ساحل‌ها

همه‌کارَم زِ خودکامی به بدنامی کشید آری!
نهان کیْ مانَد آن رازی ک‌از آن سازند مَحفِل‌ها

حضوری گر همی‌خواهی، از او غایِب مشوْ حافظ!
مَتیٰ ما[۳] تَلْقَ مَن تَهْویٰ دَعِ الدّنیا وَ اَهْمِلها





[۱] این مصراع در نسخه مخدوش است. از نسخه‌های دیگر نوشتم. در نسخه‌های دیگر، این بیت چنین نیز آمده:

«به‌بویِ نافه‌ئیِ ک‌آخر صبا ز آن زلف بگشاید، / زِ تابِ جَعدِ مشکین‌اش چه خون افتاد در دل‌ها» (۸۰۳)

«به‌بویِ نافه‌یِ زلف‌اش ک‌از او گیرد دل آرامی، / زِ تابِ آتشِ عشق‌اش چه خون افتاد در دل‌ها»

[۲] کاتب یا شخصی دیگر، بالایِ «امن»، «از» افزوده. «مرا در مَنزلِ جانان چه امن از عیْش چون هر دَم» هم می‌شد خواند.

[۳] «متیما» نوشته بود. ۸۰۳ نیز. به شیوه‌یِ ضبط‌هایِ دیگر «مَتیٰ ما» نوشتم.

سهیل قاسمی

شماره بر اساس کتاب دیوان حافظ تصحیح قزوینی و غنی: 001
شماره بر اساس کتاب دیوان حافظ بر پایه نسخه‌ی خطی ۸۰۱، پیرایش و نگارش سهیل قاسمی: 001

@Setiq