در باره‌ی کارهایی که کاتبِ نسخه‌ی ۸۰۱ در نگارشِ کتاب کرده، پیش‌تر گفته‌بودم. اما مجالِ آن نشد و در واقع الگوریتمی نیافتم که بخواهم هر کدام را بیابم و با قاطعیت بگویم که چنین بوده.
بیت سومِ این غزل را ببینید:
هرگز بعمر روْزیٖ روزیٖ شود وصالیٖ
نگارنده، تمایزی برای واوِ مجهول لحاظ کرده.
عکسِ نسخه‌ی خطی را ببینید:
این نشانه‌ی شبیهِ ساکن روی روزی اول، به‌قولِ معروف، بی چیزی نیست!
روْزی: یک روز
روزی: نصیب، بهره
هم‌چنین حس می‌کنم برای نشان دادنِ تمایز میانِ یای نکره/وحده و یایِ نسبت و یایِ مصدری و یایِ خودِ واژه کارهایی کرده که نتوانستم ثابت کُنم!
و‌مصراع نخستِ بیتِ آخر، جویی را ببینید:
جوىی نوشته. بی نقطه‌ئی یا علامتی در بالا و پایینِ آن.
مثلِ نوعی «هـ» که چیزی شبیهِ دندانه‌یِ توپُر در نستعلیق می‌نویسیم و زیرش علامتی شبیه ِ ویرگول می‌گذاریم و آن را «ه» می‌خوانیم؛ این، آن ویرگولِ زیرین را ندارد!
نیاز به طراحیِ فونتِ جدیدی هم هست که هم در بر گیرنده‌ی این ریزه‌کاری‌ها باشد و هم زیباییِ هنریِ خط‌های زیبایِ ایرانی مثلِ نستعلیق را داشته باشد.
سَرِ نوشتنِ کتابم خیلی با این فونت‌ها درگیر بودم.
سهیل قاسمی
@Setiq
Post #4455
1.31K
- 👍 10
- ❤ 3
- 🔥 1
- 👏 1
- 👌 1