صَنَما! با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کُنَم؟
تا به کیْ در غمِ تو ناله‌یِ شبگیر کُنَم؟
 
دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنوَد
مگرَش هم زِ سرِ زلفِ تو زنجیر کنم
 
با سَرِ زلفِ تو، مجموعِ پریشانی خود
کو مجالی که یکایک همه تقریر کنم؟
 
وآنچه در مدّتِ هِجرِ تو کشیدم، هیْهات!
در یکی نامه، مُحال است که تَحریر کنم
 
آن زمان ک‌آرزویِ دیدنِ جان‌ام باشد،
در نظر نقشِ رخِ خوبِ تو تصویر کنم
 
گر بدانم که وصالِ تو بدین دست دهد،
دل و دین را همه دَربازم و توْفیر کنم
 
دور شوْ از بَرَ م ای واعظ و بیهوده مگوی!
من نه آن ام که دگر گوش به تذکیر کنم
 
نیست امّیدِ صَلاحی و فسادی حافظ!
چون که تقدیر چنین است، چه تدبیر کنم؟

#حافظ ۸۰۳
سهیل قاسمی

@Setiq