با من صنما دل یک‌دله کُن!
گر سَر ننهَم، آنگه گِله کُن
مجنون شده‌ام! از بهرِ خدا
ز آن زلف ِ خوش‌ات یک سلسله کن!
سی‌پاره‌به‌کف در چلّه شدی
سی پاره من ام! تَرک ِ چِله کن
مجهول مَروْ! با غول مَروْ
زنهار! سفر با قافله کن
ای مُطرب ِ دل! ز آن نغمه‌یِ خوش،
این مغز ِ مرا پُرمَشغله کن
ای زهره و مَه ز آن شُعله‌یِ رو!
دو چشم ِ مرا دو مَشعَله کن
ای موسی ِ جان! شبّان شده‌ای
بر طور بروْ! تَرک ِ گَله کن
نعلین زِ دو پا بیرون کن و روْ
در دشت ِ طَویٰ پا آبله کن
تکیه‌گَه ِ تو حق شد؛ نه عصا!
انداز عصا وْ آن را یَله کن
فرعوْن ِ هوا چون شد حیَوان،
در گردن ِ او روْ زنگُله کن
#مولوی
غزل ۲۰۹۵ مولوی
سهیل قاسمی
@Setiq
Post #4360
1.26K
- ❤ 7
- 👏 5
- 👍 3