#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 589 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

دل ِ دیوانگي‌ام هست و سَر ِ ناباکي
که نه کاری ست شکیبایي و اندُهناکي

سَر به خُم‌خانه‌یِ تشنیع فرو خواهم بُرد
خرقه گو در بر ِ من دست بشوی از پاکي

دست در دل کُن و هر پرده‌یِ پندار که هست
بدَر ای سینه! که از دست ِ ملامت چاکی

تا به نخجیر ِ دل ِ سوختگان کردی میل،
هر زمان بسته دلی سوخته بر فتراکی

أَنتَ رَیّانُ وَ کَمْ حَولَکَ قَلْبٌ صادٍ
أَنتَ فَرْحانُ وَ کَمْ نَحْوَکَ طَرْفٌ باکی

یا رب آن آب ِ حیات است بدان شیرینی؟
یا رب آن سرو ِ روان است بدان چالاکی؟

جامه‌ئی پَهن‌تر از کارگَه ِ امکانی
لقمه‌ئی بیش‌تر از حوصله‌یِ ادراکی

در شکنج ِ سَر ِ زلف ِ تو، دریغا دل ِ من!
که گرفتار ِ دو مار است بدین ضحّاکي

آه ِ من باد به گوش ِ تو رساند؟ هرگز!
که نه ما بر سَر ِ خاکیم و تو بر افلاکی؟

الغیاث از تو! که هم دَردی و هم درمانی
زینهار از تو که هم زهری و هم تریاکی

سعدیا! آتش ِ سودایِ تو را آبی بس!
باد بی فایده مفروش! که مُشتی خاکی

0589

@Setiq