#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 588 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

عُمر م به آخر آمد، عشق‌ام هنوز باقی
و ز می چنان نه مست ام ک‌از عشق ِ رویِ ساقی

یا غایَةَ الأَمانی قَلْبی لَدَیْکَ فانی (غانِ)
شَخْصي کَما تَرانی مِنْ غایَةِ اشْتیاقي

ای دردمند ِ مفتون بر خَدّ و خال ِ موزون
قدر ِ وصال‌اش اکنون دانی؛ که در فراقی

یا سَعْدِ کَیْفَ صِرْنا فی بَلدَةٍ هَجَرْنا
مِن بَعْدِ ما سَهِرْنا وَالاَیْدِ فِی‌العِناقِ

بعد از عراق، جایی خوش ناید م هوایی
مطرب! بزن نوایی ز آن پرده‌یِ عراقی

خانَ الزَّمانُ عَهْدي حَتّیٰ بَقیتُ وَحْدی
رُدّوا عَلَیَّ وُدّی بِاللهِ یا رِفاقي

در سَرو و مَه چه گویی؟ ای مَجمَع ِ نکویي
تو ماه ِ مشک‌بویی، تو سرو ِ سیم‌ساقی

اِن مُتُّ في هَواها دَعْني اَمُتْ فِداها
یا عاذِلي نَباها (تَناها) ذَرْني وَ ما اُلاقي

چند از حدیث ِ آنان؟ خیزید ای جوانان!
تا در هوایِ جانان بازیم عُمر ِ باقی

قامَ الغِیاثُ لَمّا زُمَّ الجِمالُ زَمّاً
و اللَّیلُ مُدْلَهِمّا وَ الدَّمْعُ فِی المَآقي

تا در میان نیاری، بیگانه ای نه یاری
درباز هر چه داری گر مَرد ِ اتّفاقی

0588

@Setiq