#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 587 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

به قلم راست نیاید صفت ِ مشتاقي
سادَتي اِحْتَرَقَ القَلْبُ مِنَ الاَشْواقِ

نشوَد دفتر ِ درد ِ دل ِ مجروح تمام
لَوْ اَضافوا صُحُفَ الدَّهْرِ اِلیٰ اَوْراقی

آرزویِ دل ِ خَلقی تو به شیرین‌سخني
اثر ِ رحمت ِ حقّی تو به نیک‌اخلاقي

بی عزیزان چه تمتُّع بوَد از عمر ِ عزیز
کَیْفَ یَحْلو زَمَنُ البَینِ لَدَی العُشّاقِ؟

من همان عاشق ام ار ز آن که تو آن دوست نه ای
اَنَا اَهْواکَ وَ اِنْ مِلْتَ عَنِ المیثاقِ

حَیْثُ لا تُخْلِفُ مَنْظور؟ حَبیبی اَرِني
چه کنم! قصّه‌یِ این غصّه کنم در باقی

به دو چشم ِ تو! که گر بی تو بَرند م به بهشت،
نکُنم میل به حوران و نظر با ساقی

سعدی از دست ِ غم‌ات چاک زده دامن ِ عُمر
بیش‌تر ز این نکُنَد صابری و مشتاقی

0587

@Setiq