#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 583 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی
گو دل ِ ما خوش مباش! گر تو بدین دل‌خوشی

گر بکُشی بنده‌ایم و ر بنوازی روا ست
ما به تو مستأنس ایم؛ تو به چه مستوحشی

گفتی: اگر دَرد ِ عشق پای نداری، گریز!
چون بتوانم گریخت تا تو کمند م کشی

دیده فرودوختیم تا نه به دوزخ بَرَد
باز نگه می‌کنم؛ سخت بهشتی‌وشی

غایت ِ خوبی که هست قبضه و شمشیر و دست،
خلق حسد می‌بَرَند چون تو مرا می‌کُشی

موجب ِ فریاد ِ ما خصم نداند که چیست
چاره‌یِ مجروح ِ عشق نیست به‌جز خامُشي

چند توان ای سلیم آب بر آتش زدن؟
ک‌آب ِ دیانت بَرَد رنگ ِ رخ ِ آتشی

آدمی ِ هوش‌مند، عیش ندارد زِ فکر
ساقی ِ مجلس! بیار آن قدح ِ بی‌هُشي!

مست ِ می ِ عشق را عیب مکُن سعدیا!
مست بیُفتی تو نیز گر هم از این می چشی

0583

@Setiq