#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 571 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

تو اگر به حُسن دعوی بکُنی، گواه داری
که جمال ِ سرو ِ بُستان و کمال ِ ماه داری

در ِ کس نمی‌گشایم که به خاطر م درآید
تو به اندرون ِ جان آی! که جای‌گاه داری

ملَکی؟ مَهی؟ ندانم به چه کُنیَت‌ات بخوانم
به کدام جنس گویم که تو اشتباه داری

بر ِ کس نمی‌توانم به شکایت از تو رفتن
که قبول و قوّت‌ات هست و جمال و جاه داری

گُل ِ بوستان ِ روی‌ات چو شقایق است؛ لیکن
چه کُنم به سرخ‌رویي که دلی سیاه داری

چه خطایِ بنده دیدی که خلاف ِ عهد کردی
مگر آن که ما ضعیف ایم و تو دستگاه داری

نه کمال ِ حُسن باشد ترُشی و رویِ شیرین
همه بد مکُن! که مردم همه نیک‌خواه داری

تو جفا کُنی و صولت؛ دگران دعایِ دولت
چه کنند از این لطافت که تو پادشاه داری

به یکی لطیفه گفتی ببَرم هزار دل را
نه چنان لطیف باشد که دلی نگاه داری

به خدای اگر چو سعدی بروَد دل‌ات به راهی،
همه‌شب چون او نخُسبی و نظر به راه داری

0571

@Setiq