#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 570 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

هرگز نبوَد سرو به بالا که تو داری
یا مَه به صفایِ رخ ِ زیبا که تو داری

گر شمع نباشد شب ِ دل‌سوختگان را
روشن کُنَد این غُرّه‌ی غرّا که تو داری

حوران ِ بهشتی که دل ِ خَلق ستانند،
هرگز نستانند دل ِ ما که تو داری

بسیار بوَد سرو ِ روان و گُل ِ خندان
لیکن نه بدین صورت و بالا که تو داری

پیدا ست که سرپنجه‌یِ ما را چه بوَد زور
با ساعد ِ سیمین ِ توانا که تو داری

سِحر ِ سخن‌ام در همه آفاق ببردند
لیکن چه زند با ید ِ بیضا که تو داری

امثال تو از صحبت ِ ما ننگ ندارند
جایِ مگس است این همه حلوا که تو داری

این، روی به صحرا کُنَد آن، میل به بُستان
من روی ندارم مگر آن جا که تو داری

سعدی! تو نیارامی و کوته نکُنی دست
تا سَر نرود در سَر ِ سودا که تو داری

تا میل نباشد به وصال از طرف ِ دوست،
سودی نکُنَد حرص و تمنّا که تو داری

0570

@Setiq