#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 569 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

حدیث یا شکَر است آن که در دهان داری؟
دوم به لطف نگویم که در جهان داری

گناه ِ عاشق ِ بی‌چاره نیست در پی ِ تو
گناه ِ تو ست که رخسار ِ دل‌ستان داری

جمال ِ عارض ِ خورشید و حُسن ِ قامت ِ سرو
تو را رسد که چو دعوی کنی بیان داری

ندانم ای کمر این سلطنت چه لایق ِ تو ست
که با چنین صنمی دست در میان داری

بسی ست تا دل ِ گم کرده باز می‌جُستم
در ابروان ِ تو بشناختم که آن داری

تو را که زلف و بناگوش و خدّ و قدّ این است،
مرو به باغ! که در خانه بوستان داری

بدین صفت که تویی، دل چه جایِ خدمت ِ تو ست
فراتر آی! که ره در میان ِ جان داری

گر این روش که تو طاووس می‌کنی رفتار،
نه بُرج ِ من! که همه عالَم آشیان داری

قدم زِ خانه چو بیرون نهی، به عزّت نهْ
که خون ِ دیده‌یِ سعدی بر آستان داری

0569

@Setiq