#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 568 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

کس از این نمک ندارد که تو ای غلام داری
دل ِ ریش ِ عاشقان را نمکی تمام داری

نه من اوفتاده تنها به کمند ِ آرزو یت
همه‌کس سَر ِ تو دارد؛ تو سَر ِ کدام داری؟

مَلَکا! مَها! نگارا! صنما! بُتا! بهارا!
متحیّر ام ندانم که تو خود چه نام داری

نظری به لشکری کُن که هزار خون بریزی
به‌خلاف ِ تیغ ِ هندی که تو در نیام داری

صفت ِ رُخام دارد تن ِ نرم ِ نازنین‌ات
دل ِ سخت نیز با او نه کم از رُخام داری

همه دیده‌ها به سوی‌ات نگران ِ حُسن ِ روی‌ات
من‌ات آن کمینه مُرغ ام که اسیر ِ دام داری

چه مخالفت بدیدی که مخالطت بُریدی؟
مگر آن که ما گداییم و تو احتشام داری

به‌جز این گنَه ندانم که مُحِبّ و مهربان ام
به چه جُرم ِ دیگر از من سَر ِ انتقام داری

گِله از تو - حاشَ للَّه! - نکُنند و خود نباشد
مگر از وفایِ عهدی که نه بر دوام داری

نظر از تو برنگیرم همه‌عُمر تا بمیرم
که تو در دل‌ام نشستی و سَر ِ مُقام داری

سخن ِ لطیف ِ سعدی، نه سخن! که قند ِ مصری
خجل است از این حلاوت که تو در کلام داری

0568

@Setiq