#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 566 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

نه تو گفتی که: «به جای آرم» و گفتم که: «نیاری
عهد و پیمان و وفاداری و دل‌بندی و یاري»؟

زخم ِ شمشیر ِ اجل بهْ که سَر ِ نیش ِ فراق‌ات
کُشتن اولیٰ‌تر از آن که‌م به‌جراحت بگذاری

تن ِ آسوده چه داند که دل ِ خسته چه باشد
من گرفتار ِ کمند ام؛ تو چه دانی که سواری

کس چنین روی ندارد؛ تو مگر حور ِ بهشتی
و ز کس این بوی نیاید مگر آهوی تتاری

عرق‌ات بر ورق ِ رویِ نگارین به چه مانَد:
هم‌چو بر خرمن ِ گُل قطره‌یِ باران ِ بهاری

طوطیان دیدم و خوش‌تر زِ حدیث‌ات نشنیدم
شکَر است آن! نه دهان و لب و دندان که تو داری

ای خردمند که گفتی نکُنم چشم به خوبان!
- به چه کار آید ت آن دل که به جانان نسپاری؟

آرزو می‌کُنَد م با تو شبی بودن و روزی
یا شبی روز کُنی چون من و روزی به شب آری

هم اگر عمر بوَد دامن ِ کامی به کف آید
که گل از خار همی‌آید و صبح از شب ِ تاری

سعدی آن طبع ندارد که زِ خویِ تو برنجد
خوش بوَد هر چه تو گویی و شکَر هر چه تو باری

0566

@Setiq