#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 562 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

دو چشم ِ مست ِ تو برداشت رسم ِ هُشیاری
و گر نه فتنه ندیدی به خواب، بیداری

زمانه با تو چه دعوی کُنَد به بدمِهری
سپهر با تو چه پهلو زنَد به غدّاری

معلّم‌ات همه شوخی و دلبری آموخت
به دوستی‌ت وصیّت نکرد و دل‌داری

چو گُل لطیف، ولیکن حریف ِ اوباشی
چو زر عزیز، ولیکن به دست ِ اغیاری

به صید کردن ِ دل‌ها چه شوخ و شیرینی
به خیره کُشتن ِ تن‌ها چه جَلد و عیّاری

دل‌ام ربودی و جان می‌دهم به طیبت ِ نفس
که هست راحت ِ درویش در سبک‌باري

گر افتد ت گذری بر وجود ِ کُشته‌یِ عشق،
سخن بگوی که در جسم ِ مُرده جان آری

گر ت ارادت باشد به شورش ِ دل ِ خَلق،
بشور زلف! که در هر خَمی دلی داری

چو بت به کعبه، نگون‌سار بر زمین افتد
به پیش ِ قبله‌یِ روی‌ات بُتان ِ فرخاری

دهان ِ پُر شکَر ت را مثَل به نقطه زنند
که رویِ چون قمر ت شمسه‌ئی ست پرگاری

به گِرد ِ نقطه‌یِ سرخ‌ات، عذار ِ سبز، چنان
که نیم‌دایره‌ئی برکشند زنگاری

هزار نامه پیاپی نویسم‌ات؛ که جواب
اگر چه تلخ دهی، در سخن شکرباری

زِ خَلق، گویِ لطافت تو برده‌ای امروز
به خوب‌رویي و، سعدی به خوب‌گفتاري

0562

@Setiq