سه‌شنبه‌شب‌های خوب گروه دبیران ادبیات
کارگاه سعدی

غزل ۲۴
یکم خرداد هزار و چهارصد و سه

وقتی دل ِ سودایی می‌رفت به بستان‌ها
بی خویشتن‌ام کردی بویِ گُل و ریحان‌ها

گَه نعره زدی بلبل گه جامه دریدی گل
با یاد ِ تو افتادم، از یاد برَفت آن‌ها

ای مِهر ِ تو در دل‌ها و ای مُهر ِ تو بر لب‌ها
و ای شور ِ تو در سرها و ای سِرّ ِ تو در جان‌ها

تا عهد ِ تو دربستم، عهد ِ همه بشکستم
بعد از تو روا باشد نقض ِ همه پیمان‌ها

تا خار ِ غم ِ عشق‌ات آویخته در دامن
کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها

آن را که چنین دردی از پای دراندازد،
باید که فروشوید دست از همه درمان‌ها

@Setiq