#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 552 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

روی‌گشاده ای صنم! طاقت ِ خلق می‌بَری،
چون پس ِ پرده می‌روی، پرده‌یِ صبر می‌دَری

حور ِ بهشت خوانم‌ات؟ ماه ِ تمام گویم‌ات؟
ک‌آدمی‌ئی ندیده‌ام چون تو پری به دلبری

آینه را تو داده‌ای پرتو ِ رویِ خویشتن
و ر نه چه زَهره داشتی در نظر ت برابري

نسخه‌یِ چشم و ابرو یت پیش ِ نگارگر برم
گویم‌اش: این‌چنین بکُن صورت ِ قوس و مشتری!

چون تو درخت ِ دل‌نشان؛ تازه‌بهار و گل‌فشان،
حیف بوَد که سایه‌ئی بر سر ِ ما نگستری

دیده به رویِ هر کسی بر نکُنم زِ مِهر ِ تو
دَر زِ عوام بسته بهْ چون تو به‌خانه‌اندری

من نه مخیَّر ام که چشم از تو به خویشتن کُنم
گر تو نظر به ما کُنی و ر نکُنی مخیّری

پند ِ حکیم بیش از این در من اثر نمی‌کُنَد
کی ست که برکُنَد یکی زمزمه‌یِ قلندری

عشق و دوام ِ عافیت مختلف اند سعدیا!
هر که سفر نمی‌کُنَد، دل ندهد به لشکری

0552

@Setiq