#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 544 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

ای که بر دوستان همی‌گذری
تا به هر غمزه‌ئی دلی ببَری،

دردمندی تمام خواهی کشت؟
یا به‌رحمت به کُشته می‌نگری؟

ما خود از کویِ عشق‌بازانیم
نه تماشاکُنان ِ ره‌گذری

هیچ‌ام اندر نظر نمی‌آید
تا تو خورشیدروی در نظری

گفته بودم که دل به کس ندهم؛
حذر از عاشقی و بی‌خبری!

حلقه‌ئی گِرد ِ خویشتن بکشم
تا نیاید درون ِ حلقه پری

و این پری‌پیکران ِ حلقه‌به‌گوش
شاهدي می‌کنند و جلوه‌گري

صبر ِ بلبل شنیده‌ای هرگز،
چون بخندد شکوفه‌ی سَحَری؟

پرده‌داري بر آستانه‌یِ عشق
می‌کُنَد عقل و، گریه پرده‌دري

چو خوری دانی ای پسر غم ِ عشق
تا غم ِ هیچ در جهان نخوری

رایگان است! یک نفس با دوست
گر به دنیا و آخرت بخری

قلم است این به دست ِ سعدی در؟
یا هزار آستین ِ دُرّ ِ دَری؟

این نبات از کدام شهر آرند
تو قلم نیستی! که نیشکری!

0544

@Setiq