هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 540 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

خلاف ِ شرط ِ محبّت چه مصلحت دیدی
که برگذشتی و از دوستان نپرسیدی

گرفتم‌ات که نیامد زِ روی خَلق آزرم
که بی‌گُنه بکشی، از خدا نترسیدی؟

بپوش رویِ نگارین و مویِ مشکین را!
که حُسن ِ طلعت ِ خورشید را بپوشیدی

هزار بی‌دل ِ مشتاق را به حسرت ِ آن
که لب به لب برسد، جان به لب رسانیدی

محلّ و قیمت ِ خویش آن زمان بدانستم
که برگذشتی و ما را به هیچ نخریدی

هزار بار بگفتیم و هیچ درنگرفت
که: گِرد ِ عشق مگَرد ای فقیر! و گردیدی

تو را ملامت ِ رندان و عاشقان، سعدی
دگر حلال نباشد که خود بلغزیدی

به تیغ می‌زد و می‌رفت و باز می‌نگریست
که: تَرک ِ عشق نگفتی، سزایِ خود دیدی!

0540

@Setiq