#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 533 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

ای باد ِ بامدادی! خوش می‌روی به‌شادی
پیوند ِ روح کردی پیغام ِ دوست دادی

بر بوستان گذشتی؟ یا در بهشت بودی؟
شاد آمدی و خرّم؛ فرخنده‌بخت بادی!

تا من در این سرای ام، این در ندیده بودم
ک‌امروز پیش ِ چشم‌ام در بوستان گشادی

چون گل روَند و آیند این دل‌بران و خوبان؛
تو در برابر ِ من چون سرو بایستادی

ایدون که می‌نماید، در روزگار ِ حُسن‌ات
بس فتنه‌ها بزاید؛ تو فتنه از که زادی؟

اوّل چراغ بودی؛ آهسته شمع گشتی
آسان فراگرفتم؛ در خرمن اوفتادی

خواهم که بامدادی بیرون روی به صحرا
تا بوستان بریزد گل‌هایِ بامدادی

یاری که با قرینی الفت گرفته باشد،
هر وقت یاد ش آید؛ تو، دم‌به‌دم به‌یادی

گر در غم‌ات بمیرم، شادی به روزگار ت!
پیوسته نیکوان را غم خورده‌اند و شادی

جایی که داغ گیرد، درد ش دوا پذیرد
آن است داغ سعدی ک‌اوّل‌نظر نهادی

0533

@Setiq