#هرروزباسعدی
#غزل 410 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی

چشم که بر تو می‌کُنم، چشم ِ حسود می‌کَنم
شکر خدا که باز شد دیده‌یِ بخت ِ روشن‌ام

هرگز م این گمان نبُد با تو که دوستی کُنم
باورم این نمی‌شود با تو نشسته ک‌این من ام

دامن ِ خیمه برفکن، دشمن و دوست گو: ببین!
ک‌این‌همه لطف می‌کند دوست به‌رغم ِ دشمن‌ام

عالِم ِ شهر گو: مرا وعظ مگو! که نشنوم
پیر ِ محله گو: مرا توبه مده! که بشکنم

گر بزنی به خنجر م ک‌از پی ِ او دگر مرو،
نعره‌یِ شوق می‌زنم تا رمقی ست در تن‌ام

این نه نصیحتی بوَد ک‌از غم ِ دوست توبه کن!
سخت سیه دلی بوَد آن که زِ دوست برکَنم

گر همه‌عمر بشکنم عهد ِ تو، پس درست شد
ک‌این همه ذکر ِ دوستی لاف ِ دروغ می‌زنم

پیش‌ام از این، سلامتی بود و دلی و دانشی
عشق ِ تو آتشی بزد، پاک بسوخت خرمن‌ام

شهری اگر به قصد ِ من جمع شوند و متّفِق،
با همه تیغ برکشم و ز تو سپر بیَفکنم

چند فشانی آستین بر من و روزگار ِ من
دست رها نمی‌کند مِهر ِ گرفته دامن‌ام

گر به مراد ِ من رَوی؛ و ر نرَوی، تو حاکمی
من به خلاف ِ رایِ تو گر نفسی زنم، زن ام

این همه نیش می‌خورَد سعدی و پیش می‌رود
خون برود در این میان گر تو تو یی و من من ام

0410

@Setiq