#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 407 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


تا تو به خاطر ِ منی، کس نگذشت بر دل‌ام
مِثل ِ تو کیست در جهان تا زِ تو مِهر بگسلم

من چو به آخرت روَم رفته به داغ ِ دوستی،
دارویِ دوستی بوَد هر چه برویَد از گِل‌ام

میرم و هم‌چنان روَد نام ِ تو بر زبان ِ من
ریزم و هم‌چنان بوَد مِهر ِ تو در مفاصل‌ام

حاصل ِ عمر صرف شد در طلب ِ وصال ِ تو
با همه سعی، اگر به خود ره ندهی، چه حاصل‌ام؟

باد بُده‌ست آرزو در طلب ِ هوایِ دل
گر نکُنَد معاونت دور ِ زمان ِ مقبل‌ام

لایق ِ بندگی نی ام بی هنری و قیمتی
و ر تو قبول می‌کنی، با همه نقص، فاضل ام

مثل ِ تو را به خون ِ من! و ر بکُشی به باطل‌ام،
کس نکُنَد مطالبت؛ ز آن‌که غلام ِ قاتل ام

کشتی ِ من که در میان آب گرفت و غرق شد!
گر بوَد استخوان بَرَد باد ِ صبا به ساحل‌ام

سرو برفت و بوستان از نظر م به‌جملگی
می‌نرود صنوبری بیخ گرفته در دل‌ام

فکرت ِ من کجا رسد در طلب ِ وصال ِ تو
این همه یاد می‌رود؛ و ز تو هنوز غافل ام

لشکر ِ عشق، سعدیا! غارت ِ عقل می‌کُنَد
تا تو دگر به خویشتن ظن نبری که عاقل ام

0407

@Setiq