#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 406 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


بار ِ فراق ِ دوستان بس که نشست بر دل‌ام،
می‌روم و نمی‌رود ناقه به زیر ِ مَحمِل‌ام

بار بیَفکنَد شتر چون برسد به منزلی
بار ِ دل است هم‌چنان و ر به هزار منزل ام

ای که مهار می‌کشی، صبر کن و سبُک مرو!
ک‌از طرفی تو می‌کشی؛ و ز طرفی سلاسل‌ام

بار کشیده‌یِ جفا، پرده دریده‌یِ هوا
راه زِ پیش و دل زِ پس؛ واقعه‌ئی ست مشکل‌ام

معرفت ِ قدیم را بُعد، حجاب، کی شود؟
گر چه به شخص غایبی، در نظری مقابل‌ام

آخر ِ قصد ِ من تویی؛ غایت ِ جهد و آرزو
تا نرسم، زِ دامن‌ات دست ِ امید نگسلم

ذکر ِ تو از زبان ِ من، فکر ِ تو از جَنان ِ من
چون برود؟ که رفته‌ای در رگ و در مفاصل‌ام

مُشتغِل ِ تو ام چنان ک‌از همه‌چیز غایب ام
مُفتکِر تو ام چنان ک‌از همه خلق غافل ام

گر نظری کُنی، کُنَد کِشته‌یِ صبر ِ من ورق
و ر نکُنی، چه بَر دهد بیخ ِ امید ِ باطل‌ام

- سنّت ِ عشق، سعدیا! ترک نمی‌دهی! - بلی!
کی زِ دل‌ام به‌در روَد خویِ سرشته در گِل‌ام

دارویِ دَرد ِ شوق را، با همه علم، عاجز ام
چاره‌یِ کار ِ عشق را، با همه عقل، جاهل ام

0406

@Setiq