حافظ

هواخواه ِ تو ام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامت‌گو چه دریابد میان ِ عاشق و معشوق؟
نبیند چشم ِ نابینا خصوص اسرار ِ پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعه‌ی دلق‌اش هزاران بت بیفشانی

گشاد ِ کار ِ مشتاقان در آن ابروی دل‌بند است
خدا را یک نفَس بنشین! گره بُگشا ز پیشانی

مَلَک، در سجده‌ی آدم، زمین‌بوس ِ تو نیّت کرد
که در حُسن ِ تو لطفی دید بیش از حدّ ِ انسانی

چراغ‌افروز ِ چشم ِ ما، نسیم ِ زلف ِ جانان است
مباد این جمع را یا رب! غم از باد ِ پریشانی

دریغا عیش ِ شب‌گیری که در خواب ِ سَحر بُگذشت
ندانی قدر ِ وقت ای دل! مگر وقتی که در مانی

ملول از هم‌رهان بودن طریق ِ کاردانی نیست
بکَش دشواری ِ منزل به یاد ِ عهد ِ آسانی

خیال ِ چنبر ِ زلف‌اش فریب‌ات می‌دهد حافظ
نِگَر تا حلقه‌ی اقبال ِ ناممکن نجنبانی!

#غزل 474
#حافظ
سهیل قاسمی
@Setiq