هزار جهد بکردم که سِرّ ِ عشق بپوشم؛
نبود بر سَر ِ آتش میسّر م که نجوشم

به‌هوش بودم از اوّل که دل به کس نسپارم
شمایل ِ تو بدیدم، نه صبر ماند و نه هوش‌ام

حکایتی زِ دهان‌ات به گوش ِ جان ِ من آمد؛
دگر، نصیحت ِ مردُم حکایت است به گوش‌ام

مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی
که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من ِ رمیده‌دل آن بهْ که در سماع نیایم!
که گر به پای درآیم، به در بَرند به دوش‌ام

بیا به صلح ِ من امروز در کنار ِ من امشب
که دیده خواب نکرده‌ست از انتظار ِ تو دوش‌ام

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آن ام
که از وجود ِ تو مویی به عالَمی نفروشم

به زخم‌خورده حکایت کُنم زِ دست ِ جراحت
که تن‌درست، ملامت کُنَد چو من بخروشم

مرا مگوی که: سعدی! طریق ِ عشق رها کن!
- سخن چه فایده گفتن چو پند می‌ننیوشم؟

به راه ِ بادیه رفتن، به از نشستن ِ باطل
و گر مراد نیابم، به‌قدر ِ وُسع بکوشم

#سعدی 405

@Setiq