#هرروزباسعدی
#غزل 402 #سعدی
@Setiq

من ِ بی‌مایه که باشم که خریدار ِ تو باشم؟
حیف باشد که تو یار ِ من و من یار ِ تو باشم

تو مگر سایه‌یِ لطفی به سر ِ وقت ِ من آری
که من آن مایه ندارم که به مقدار ِ تو باشم

خویشتن بر تو نبندم! که من از خود نپسندم
که تو هرگز گُل ِ من باشی و من خار ِ تو باشم

هرگز اندیشه نکردم که کمند ت به من افتد
که من آن وقع ندارم که گرفتار ِ تو باشم

هرگز اندر همه عالَم نشناسم غم و شادی
مگر آن وقت که شادی‌خور و غم‌خوار ِ تو باشم

گذر از دست ِ رقیبان نتوان کرد به کوی‌ات
مگر آن وقت که در سایه‌یِ زنهار ِ تو باشم

گر خداوند ِ تعالا به گناهی‌ت بگیرد،
گو: بیامرز! که من حامل ِ اوزار ِ تو باشم

مردمان، عاشق ِ گفتار من -ای قبله خوبان-
چون نباشند؟ که من عاشق ِ دیدار ِ تو باشم

من چه شایسته‌یِ آن ام که تو را خوانم و دانم؟
مگر م هم تو ببخشی که سزاوار ِ تو باشم

گر چه دانم که به وصل‌ات نرسم؛ بازنگردم،
تا در این راه بمیرم که طلب‌کار ِ تو باشم

نه در این عالَم دنیا! که در آن عالَم ِ عُقبا
هم‌چنان بر سر ِ آن ام که وفادار ِ تو باشم

خاک بادا تن ِ سعدی اگر ش تو نپسندی
که نشاید که تو فخر ِ من و من عار ِ تو باشم