شهر، منهایِ وقتی که هستی، حاصل‌اش: برزخ ِ خشک و خالی
جمع ِ آیینه‌ها ضرب ِ در تو، بی‌عدد، صفر، بعد از زلالی
می‌شود گل در اثنا یِ گل‌زار، می‌شود کبک در عین ِ رفتار
می‌شود آهویی در چمن‌زار، پا یِ تو ضرب‌در باغ ِ قالی
چندبرگی ست دیوان ِ ماه‌ات؟ دفتر ِ شعرهای سیاه‌ات؟
ای که هر ناگهان از نگاه‌ات یک غزل می‌شود ارتجالی
هر چه چشم است جُز چشم‌های‌ات، سایه‌وار است و خود در نهایت
می‌کند بر سَبیل کِنایَت، مشق ِ آن چشم‌هایِ مثالی
ای طلسم ِ عددها به نام‌ات! حاصل ِ جزر و مدها به کام‌ات!
وِی ورق‌خورده‌ی احتشام‌ات هر چه تقویم ِ فرخنده‌فالی!
چشم وا کن که دنیا بشورد! موج در موج ِ دریا بشورد!
گیسوان باز کن تا بشورد شعر اَم از آن شمیم ِ شمالی
حاصل ِ جمع ِ آب و تن ِ تو، ضرب در وقت ِ تَن‌شُستن ِ تو
هر سه، منهایِ پیراهن ِ تو، برکه را کرده حالی‌به‌حالی
حسین منزوی
@Setiq
Post #3803
875
ستیغ شهر، منهایِ وقتی که هستی، حاصل‌اش: برزخ ِ خشک و خالی جمع ِ آیینه‌ها ضرب ِ در تو، بی‌عدد، صفر، بعد از زلالی می‌شود گل در اثنا یِ گل‌زار، می‌شود کبک در عین ِ رفتار می‌شود آهویی در چمن‌زار، پا یِ تو ضرب‌در باغ ِ قالی چندبرگی‌ست دیوان ِ ماه‌ات؟ دفتر ِ شعرهای…
- 👍 4
- 👏 3
- ❤ 2
- 🥰 2