کَتَبتُ قِصَّةَ شوقی وَ مَدمَعی باکی
بیا! که بی تو به جان آمدم زِ غم‌ناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیده‌یِ خود:
«اَیا مَنازِلَ سلمیٰ فَاَینَ سلماکِ؟»

عجیب واقعه‌ئی و غریب حادثه‌ئی:
اَنَا اصطَبَرتُ قَتیلاً؛ و قاتِلی شاکی!

که را رسد که کُنَد عیب دامن ِ پاک‌ات؟
که هم‌چو قطره که بر برگ ِ گُل چکد، پاکی.

زِ خاک ِ پایِ تو داد آب ِ رویِ لاله و گُل
چو کِلک ِ صُنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبیرفشان گشت؛ ساقیا! برخیز
وَ هاتِ شَمسَةَ کَرمٍ مُطَیِّبٍ زاکی

دَعِ التَکاسُلَ تَغنَم؛ فَقَد جَرَی مَثَلٌ
که: زاد ِ راه‌روان چُستی است و چالاکی

اثر نماند زِ من بی شمایل‌ات. آری!
اَرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ؟

زِ وصف ِ حُسن ِ تو حافظ چه‌گونه نطق زنَد؟
که هم‌چو صُنع ِ خدایی، وَرا یِ ادراکی

غزل 461 #حافظ

@Setiq