#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 395 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

گر من زِ محبت‌ات بمیرم،
دامن به قیامت‌ات بگیرم

از دُنیی و آخرت گزیر است
و ز صحبت ِ دوست ناگزیر ام

ای مرهم ِ ریش ِ دردمندان
درمان ِ دگر نمی‌پذیرم

آن‌کس که به‌جز تو کس ندارد
در هر دو جهان، من آن فقیر ام

ای محتسب! از جوان چه خواهی!
من توبه نمی‌کنم که پیر ام

یک روز کمان ِ ابروان‌اش
می‌بوسم و، گو بزن به تیر م

ای باد ِ بهار ِ عنبرین‌بوی
در پایِ لطافت ِ تو میرم

چون می‌گذری به خاک ِ شیراز،
گو من به فلان زمین اسیر ام

در خواب نمی‌روم؛ که بی دوست
پهلو نه خوش است بر حریر م

ای مونس ِ روزگار ِ سعدی
رفتی و نرفتی از ضمیر م

0395

@Setiq