#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 394 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم
برو ای طبیب‌ام از سر! که دوا نمی‌پذیرم

همه عمر با حریفان بنشستمی و خوبان
تو بخاستی و نقش‌ات بنشست در ضمیر م

مَده ای حکیم پند م! که به کار در نبندم
که زِ خویشتن گزیر است و ز دوست ناگزیر ام

برو ای سپَر زِ پیش‌ام! که به جان رسید پیکان
بگذار تا ببینم که که می‌زند به تیر م

نه نشاط ِ دوستان‌ام، نه فراغ ِ بوستان‌ام!
بروید ای رفیقان به سفر! که من اسیر ام

تو در آب اگر ببینی حرکات ِ خویشتن را،
به زبان ِ خود بگویی که: «به حُسن، بی‌نظیر ام»

تو به خواب ِ خوش بیاسای و به عیش و کام‌رانی
که نه من غنوده‌ام دوش و نه مَردُم از نفیر م

نه توان‌گران ببخشند فقیر ِ ناتوان را؟
نظری کن ای توان‌گر! که به دیدن‌ات فقیر ام

اگر م چو عود سوزی، تن ِ من فدایِ جان‌ات
که خوش است عیش ِ مردُم به روایح ِ عبیر م

نه تو گفته‌ای که سعدی نبَرَد زِ دست ِ من جان؟
نه به خاک ِ پایِ مردان! چو تو می‌کُشی، نَمیرم

0394

@Setiq