جنّتی کرد جهان را زِ شکَر خندیدن
آن که آموخت مرا هم‌چو شرَر خندیدن

گر چه من خود زِ عدم دل‌خوش و خندان زادم،
عشق آموخت مرا شکل ِ دگر خندیدن

بی جگر داد مرا شه دل ِ چون خورشیدی
تا نمایم همه را بی ز جگر خندیدن

به صدف مانم. خندم چو مرا درشکنند
کار ِ خامان بوَد از فتح و ظفر خندیدن

یک شب آمد به وثاق ِ من و آموخت مرا
جان ِ هر صبح و سحر هم‌چو سحَر خندیدن

گر تُرُش‌روی چو ابر ام، ز درون خندان ام
عادت ِ برق بوَد وقت ِ مَطَر خندیدن

چون به کوره گذری، خوش به زر ِ سرخ نگر!
تا در آتش تو ببینی ز حجر خندیدن

زر در آتش چو بخندید، تو را می گوید:
«گر نه قلبی، بنما وقت ِ ضرر خندیدن!»

گر تو میر ِ اجلی، از اجل آموز کنون
بر شَه ِ عاریت و تاج و کمر خندیدن

و ر تو عیسی صفتی، خواجه! درآموز از او
بر غم ِ شهوت و بر ماده و نر خندیدن

و ر دمی مدرسه‌یِ احمد ِ اُمّی دیدی،
رو! حلال است‌ات بر فضل و هنر خندیدن

ای منجم! اگر ت شقّ ِ قمر باور شد،
باید ت بر خود و بر شمس و قمر خندیدن

هم‌چو غنچه تو نهان خند و مکن همچو نبات
وقت ِ اشکوفه به بالا یِ شجر خندیدن

#مولوی غزل 1989
سهیل قاسمی
@Setiq