تو بمال گوش ِ بربط که عظیم کاهل است او
بشکن خمار را سر که سر ِ همه شکست او

بنواز نغمه‌یِ تر به نشاط ِ جام ِ احمر
صدفی ست بحرپیما که دُر آورَد به دست او

چو درآمد آن سمن‌بر، در ِ خانه بسته بهتر
که پریر کرد حیله زِ میان ِ ما بجَست او

چه بهانه گر بت است او چه بلا و آفت است او
بگشاید و بدزدد کمر ِ هزار مست او

به کسی نظر ندارد به‌جز آینه بت ِ من
که ز عکس ِ چهره‌یِ خود شده‌است بت‌پرست او

نه غم و نه غم‌پرست ام؛ زِ غم ِ زمانه رَستم
که حریف ِ او شده‌ستم که در ِ ستم ببست او

قدحی رسان به جان‌ام که بَرَد به آسمان‌ام
مده‌ام به دست ِ فکرت! که کشد به سویِ پست او


#مولوی
از کتاب گزیده غزلیات شمس محمدرضا شفیعی کدکنی

@Setiq