#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 386 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

شب ِ دراز به امّید ِ صبح بیدار ام
مگر که بویِ تو آرَد نسیم ِ اسحار م

عجب که بیخ ِ محبّت نمی‌دهد بار م
که بر وی این‌همه باران ِ شوق می‌بارم

از آستانه‌یِ خدمت نمی‌توانم رفت
اگر به منزل ِ قُرب‌ات نمی‌دهی بار م

به تیغ ِ هجر بکُشتی مرا و برگشتی
بیا و زنده‌یِ جاوید کُن دگربار م

چه روزها به شب آورده‌ام در این امّید
که با وجود ِ عزیز ت شبی به روز آرم

چه جُرم رفت؟ که با ما سخن نمی‌گویی
چه کرده‌ام؟ که به هجران ِ تو سزاوار ام

هنوز با همه بدعهدی‌ات دعا گویم
هنوز با همه بی‌مهری‌ات طلبکار ام

من از حکایت ِ عشق ِ تو بس کُنم؟ هیهات!
مگر اجل که ببندد زبان ِ گفتار م

هنوز قصّه‌یِ هجران و داستان ِ فراق
به سر نرفت و به پایان رسید طومار م

اگر تو عُمر در این ماجرا کنی، سعدی!
حدیث ِ عشق به پایان رسد؟ نپندارم!

حدیث ِ دوست نگویم مگر به حضرت ِ دوست
یکی، تمام بوَد مطّلع بر اسرار م

0386

@Setiq