یک امشبی که در آغوش ِ شاهد ِ شکَر ام
گر م چو عود بر آتش نهند، غم نخورم

چو التماس برآمد، هلاک باکی نیست
کجا ست تیر ِ بلا؟ گو بیا! که من سپر ام

ببند یک نفس ای آسمان دریچه‌یِ صبح
بر آفتاب! که امشب خوش است با قمر م

ندانم این شب ِ قدر است یا ستاره‌یِ روز
تو یی برابر ِ من؟ یا خیال در نظر م؟

خوشا هوایِ گلستان و خواب در بُستان
اگر نبودی تشویش ِ بلبل ِ سحَر م

بدین دو دیده که امشب تو را همی‌بینم،
دریغ باشد فردا که دیگری نگرم

روان تشنه برآساید از وجود ِ فرات
مرا فرات زِ سَر برگذشت و تشنه‌تر ام

چو می‌ندیدم‌ات، از شوق بی‌خبر بودم
کنون که با تو نشستم، ز ذوق بی‌خبر ام

سخن بگوی! که بیگانه پیش ِ ما کس نیست
به‌غیر ِ شمع و، همین ساعت‌اش زبان ببُرم

میان ِ ما به‌جز این پیرهن نخواهد بود
و گر حجاب شود، تا به دامن‌اش بِدرم

مگوی سعدی از این درد جان نخواهد بُرد!
بگو کجا برم آن جان که از غم‌ات ببَرم

#سعدی

@DrYashil