شماره ۱۸:

«عمل عاشقانه» از آن کتاب‌هایی است که نگاه ما را به یکی از آشناترین و در عین حال پیچیده‌ترین مفاهیم زندگی، یعنی عشق، کمی جابه‌جا می‌کند.

شاید یکی از مهم‌ترین حرف‌های راس هریس در این کتاب این باشد که عشق فقط احساسی نیست که روزی به سراغمان می‌آید و باید امیدوار باشیم برای همیشه همان‌جا بماند.

احساسات تغییر می‌کنند، شور عاشقانه کم‌وزیاد می‌شود، اختلاف‌ها از راه می‌رسند و آدمی که دوستش داریم همیشه مطابق خواسته‌ها و انتظارهای ما رفتار نمی‌کند. آنچه در این میان می‌تواند باقی بماند، «عمل عاشقانه» است؛ انتخاب اینکه چگونه با کسی که دوستش داریم رفتار کنیم، حتی در لحظه‌هایی که احساساتمان چندان عاشقانه نیست.

برای من، جذابیت کتاب در همین واقع‌بینی آن است. راس هریس خیلی زود یکی از افسانه‌های رایج درباره‌ی عشق را کنار می‌زند: اینکه اگر آدمِ مناسبمان را پیدا کنیم، رابطه باید خودبه‌خود خوب پیش برود. در جهان واقعی، شریک بی‌نقصی وجود ندارد و حتی در یک رابطه‌ی خوب هم ناکامی، خشم، دل‌خوری، اختلاف و گاهی فاصله وجود دارد.

مسئله این نیست که چگونه رابطه‌ای بسازیم که هیچ‌یک از این‌ها در آن اتفاق نیفتد؛ مسئله این است که وقتی اتفاق می‌افتند، با آن‌ها چه می‌کنیم.

یکی از پرسش‌های مهمی که کتاب پیشِ روی خواننده می‌گذارد، به‌ظاهر ساده است: «من می‌خواهم در این رابطه چه جور شریکی باشم؟» پرسشی که جهت نگاه را عوض می‌کند. به‌جای اینکه تمام توجه ما معطوف به رفتار دیگری و فهرست چیزهایی باشد که باید در او تغییر کند، دوباره به ارزش‌های خودمان برمی‌گردیم؛

اینکه در عشق، صمیمیت، اختلاف، خشم و حتی ناامیدی، دوست داریم خودمان چگونه رفتار کنیم.

در این نگاه، پذیرش هم به معنای تسلیم‌شدن، تحمل هر رفتاری یا چشم‌بستن بر مشکلات نیست. پذیرش یعنی بتوانیم واقعیت رابطه و انسان روبه‌روی خود را، با تمام تفاوت‌ها و کاستی‌هایش، واضح‌تر ببینیم و انرژی خود را صرف جنگیدن با چیزهایی نکنیم که در اختیار ما نیست. شاید همین تمایز یکی از ظریف‌ترین نکته‌های کتاب باشد: پذیرفتنِ آنچه نمی‌توانیم کنترل کنیم و در عین حال، جدی گرفتنِ مسئولیتِ آن بخش از رابطه که در اختیار خودمان است.

«عمل عاشقانه» همچنین یادمان می‌آورد که لازم نیست همیشه منتظر بمانیم تا احساس عشق در ما ظاهر شود و بعد عاشقانه رفتار کنیم. گاهی مسیر برعکس است؛ رفتاری که از ارزش‌های ما می‌آید، می‌تواند دوباره راه را برای صمیمیت، نزدیکی و احساس عشق باز کند. ما همیشه نمی‌توانیم انتخاب کنیم چه احساسی داشته باشیم، اما تا حد زیادی می‌توانیم انتخاب کنیم با آن احساس چه کنیم.

شاید به همین دلیل عنوان کتاب تا این اندازه بامعناست. عشق در این‌جا بیش از آنکه اسم باشد، فعل است؛ چیزی که در رفتار ما با دیگری شکل می‌گیرد. در شنیدن، نزدیک‌شدن، مهربانی، آسیب‌پذیری، بخشیدن، مرزبندی‌کردن و انتخاب‌های کوچک و بزرگی که هر روز در یک رابطه انجام می‌دهیم.

برای من، «عمل عاشقانه» کتابی درباره‌ی ساختن رابطه‌ای واقعی میان دو انسان ناکامل است. و شاید مهم‌ترین یادآوری‌اش همین باشد که دوست‌داشتن، بیش از آنکه یک حالت دائمی باشد، انتخابی است که باید بارها در طول یک رابطه به آن بازگردیم.

سحر محمدی
زوج درمانگر. کوچ. مترجم
دانش‌آموخته موسسه گاتمن-امریکا

#کامنت_شما

🆔 @Sayehsokhan