اگر در فارسی بهترین شعر برای حسین بن علی غزل حسین منزویست با مطلع:
ای خون اصیلت به شتک ها ز غدیران
افشانده شرف ها به بلندای دلیران
در عربی بی شک قصیده جوهری است که در ۱۹۴۷ میلادی آن را گفته :
فِدَاءً  لمثواكَ  من   مَضْــجَعِ 
            تَنَـوَّرَ    بالأبلَـجِ     الأروَعِ
و ۱۵بیت آن را بر در حرم سیدالشهداء حک کرده اند.با این همه به نظرم بیش از این دو می بایست از شاعری بالنسبة گمنام تر یاد کنیم که شاید شعرش به همین زیبایی و قوت نباشد ولی زندگیش به سیره حسین بن علی نزدیک تر است. علی الرماحی متولد کوفه و  یک مهندس کشاورزی بود که طبع شعر خوبی هم داشت و آن را برای مدح امامان شیعه به کار می گرفت.در ۱۹۸۰ ماموران دستگاه اطلاعاتی عراق که مضامین اشعارعاشورایی رماحی را به نوعی طعنه هایی نیش دار به حزب بعث و رهبر جوانش صدام حسین می پنداشتند ،گمان  کردند او هم مداحی ننه خانیست پس از او خواستند شعری در مدح صدام بگوید و بخواند.وقتی رماحی مخالفت کرد گفتند حتی اگر ۵ بیت هم بگویی قابل قبول است ولی رماحی که گدایی شریعت شعرش نبود زیر بار نرفت و با خشم گفت:حتی اگر مرا در چرخ گوشت بیاندازید کلمه ای برای صدام نخواهم گفت.۰چند روز بعد بازداشت شد و هرگز خبری از او به دست نیامد.بعد از سقوط دیکتاتور در سال ۲۰۰۳میلادی در اسناد اعدامی های سیاسی نام علی الرماحی به دست آمد و معلوم شد او را زنده در چرخ گوشت انداخته اند در موقع مرگ تنها ۲۵ سال داشت.ظاهرا این آخرین شعر را در بازداشت استخبارات حزب بعث گفته بود تا از مرگ خود خبر دهد:
فـــــــأشربوا مــا شئتم إن دمي
أحــــــمر قان وهـــــــا قد دكنا
واقطــــــعوا لحمي فهذا ديدني
وغــــــدى الظلم لـــــــديكم ديدنا
واكسروا ساقي فلا اسري بـها
نــــحو بغي الارض ابغي سكنا
هر چه می‌خواهی بنوش، زیرا خون من
سرخِ سرخ است و ما له شده‌ایم.
گوشت مرا ببر، زیرا این راه من است.
و بی‌عدالتی راه تو شده است.
پایم را بشکن، زیرا با آن سفر نخواهم کرد.
به سوی سرزمین ظلم، در جستجوی مسکن
بیت آخر اشاره به رد درخواست دوستی است که خواسته بود او را از عراق خارج کند تا از مرز سوریه بگریزد و رماحی  زندگی در ذلت و فرار را نپذیرفته بود.

ما را ز تیغ مرگ مترسان که از ازل
بر موج بسته اند کلاه حباب را

محمّدامین احمدپور
@savadvabayaz | سواد و بیاض